Categorie archief: opvang

Het verhaal van: opvanger Schurfie

Als je de Facebook pagina volgt van de opvang, van het rusthuis of mijn persoonlijke account dan heb je het verhaal van Schurfie ongetwijfeld al gelezen. Afgelopen week is hij overleden na een lang ziektebed. Het verhaal, van begin tot eind, zal ik hier nog eens delen. Niet alle dierenartsbezoeken staan gemeld, dan zou het een saai verhaal worden, maar het is een pittige periode geweest voor hem. Op deze manier wil ik zijn leven eren, het was een onwijs zachtaardig dier die beter verdiende.

6 februari, de dag dat Schurfie in de opvang kwam.

27545024_1831796993506335_4984262129791439225_n

Op de advertentie die je hiernaast ziet werd ik geattendeerd. Twee cavia’s: man en vrouw, in een curver bak, geen eten, geen hooi, hangt daar een fles water of is die ook leeg? Dit is spoed. Ze werden opgehaald en we gingen gelijk door naar de dierenarts voor een check-up.

Bij de dierenarts zagen we al snel dat het ging om twee beren (mannetjes). Ze waren beiden zwaar vermagerd en zaten onder de beestjes. Toupet had vilt op zijn rug en Schurfie had -je raad het al- schurft, maar ook schimmel. We gingen mijn favoriete traject in: verwennen en opknappen, werken aan het herstel.

Eigenlijk ging het vrij goed: Toupet kwam aan en haalde Schurfie in qua gewicht. Schurfie at een heleboel en dronk nog meer, dit baarde me zorgen in combinatie met het feit dat hij op den duur weer aan het afvallen was.

12 maart: naar de dierenarts

Op deze dag heeft de dierenarts bloed geprikt om te kijken of er iets mis zou kunnen zijn met de nieren. Bij cavia’s gebeurt dit onder narcose. Mijn vraag was of hij gelijk gecastreerd zou kunnen worden, helaas begon Schurfie onder narcose erg zwaar te ademen waardoor ze hem na het bloedprikken gelijk uit narcose hebben gehaald. Er waren geen afwijkende waardes gevonden in zijn bloed.

Op deze dag werd Toupet wel gecastreerd, omdat de mannen niet meer samen door één deur konden zijn ze vanaf deze dag gescheiden. Toupet kwam ter adoptie, Schurfie zou nog even bij mij blijven. In ieder geval tot hij opgeknapt zou zijn. Op 15 maart werd zijn urine onderzocht. In zijn urine zaten bloeddeeltjes waardoor er eindelijk een plan van aanpak gemaakt kon worden. Er werd antibiotica voorgeschreven. Twee weken later deden we nog eens een urineonderzoek en een echo. Dit leverde geen nieuwe informatie op. Dit was de eerste keer dat er gepraat werd over het inschakelen van een specialist, na telefonisch overleg met de specialist heb ik hem nog een tijdje op pijnstilling gezet om te kijken wat dat zou doen. Schurfie leek hierna weer even stabiel.

4 april: rusthuis bewoner

schurf

Er komt een moment waarop een opvanger een rusthuis bewoner wordt, in 9 van de 10 gevallen maak ik daar een beslissing over op het moment dat ze in de opvang komen: bejaarde dieren blijven standaard hier wonen om ze nóg een verhuizing te besparen.

Schurfie was wel aan het opknappen, hij kwam weer een beetje aan en met zijn eetlust was nog steeds niks mis. De keuze om hem toch hier te houden was omdat ik bang was voor een terugval, ik wilde hem in de gaten houden.

Vrij snel na dit besluit ging ik nadenken over een vriendje, cavia’s zijn tenslotte groepsdieren. Castratie was niet mogelijk omdat de narcose een te groot risico was. Een geholpen zeugje is bijna niet te vinden (deze ingreep is erg risicovol) en een beertje zou waarschijnlijk snel met hem gaan vechten omdat Schurfie natuurlijk ‘de zwakke’ was. Na lang nadenken heb ik aan het einde van de maand Diego bij hem gezet, één van de kleine cavia’s die hier was geboren in de opvang. Er was nog steeds een risico wanneer Diego zou opgroeien, maar Schurfie alleen laten was geen optie. Vanaf dit moment waren ze beide erg gelukkig, Schurfie was nog wat minder stevig maar ik maakte me een tijdje niet zoveel zorgen als voorheen.

32130794_1932548146764552_91613958821117952_o

6 juni: het gaat fout & sneltreinvaart..

Op deze dag zag ik Schufie erg moeilijk ademen, gelijk naar de dierenarts dus. Pijnstilling, medicatie tegen gasbuik en een afspraak bij de specialist. Een gasbuik vond ik twijfelachtig (en de dierenarts ook), omdat hij goed at en veel ontlasting had, toch hebben we de medicijnen gegeven omdat ze verder niks kon vinden. De volgende dag kon ik terecht bij de Universiteiskliniek dierengeneeskunde in Utrecht.

Omdat het me nog steeds erg zwaar ligt ga ik dit deel kort houden. Ergens bedacht ik mezelf al dat het beter zou zijn om Schurfie in te laten slapen, maar door het kleine beetje hoop dat er nog was heb ik met de specialist besloten om toch te gaan onderzoeken. Ik kan jullie alvast vertellen dat ik niet tevreden ben met de service: om 10.15 had ik een afspraak, om kwart voor 12 zat ik nog op de specialist te wachten. Toen ik aangaf niet te kunnen blijven voor onderzoeken in verband met werk heb ik Schurfie daar gelaten. Na mijn werk -midden in de nacht- ben ik dus weer terug gereden naar Utrecht om hem op te halen, hier was ik natuurlijk al niet erg van gecharmeerd. Die dag heb ik zelf gebeld aan het einde van de middag, er was nog weinig nieuws, de echo was nét gedaan en daar was niks afwijkend op te zien. Voor het bloedonderzoek waren ze te laat: het laboratorium was al dicht dus dat zou tot de volgende dag moeten wachten. Dit was een vrijdag, ik zou over de uitslag worden terug gebeld. Vrijdag had ik een drukke dag, vanaf 1 uur was ik niet zelf in staat om te bellen dus ik ging er van uit dat ik ’s avonds mijn voicemail kon afluisteren. Er was niet gebeld, wel lag de rekening al op de mat..

Gelukkig wist ik dat er altijd iemand aanwezig was, daarom belde ik vrijdagavond zelf en eiste uitleg en uiteraard de uitslag van de test. Pas toen ik aangaf dat dit een kwestie van leven of dood is had ik het idee dat ze me serieus namen. Maar helaas: nog geen uitslag. Zaterdagochtend zou er een dierenarts aanwezig zijn die me gelijk zou bellen. Op zaterdag om 11 uur heb ik zelf gebeld en kreeg ik eindelijk de dierenarts aan de telefoon. Een duidelijke diagnose was er nog steeds niet, wel een ‘het kan dit zijn, maar ook dit, misschien is dit het wel’. Ik kreeg een recept voor antibiotica die bij een apotheek gehaald moest worden. Door dit voorval kon ik pas maandag starten met deze medicijnen, de apotheek is in het weekend dicht.

Maandag op dinsdagnacht is Schurfie in mijn armen overleden. Ik heb niet het idee dat de dierenarts iets had kunnen doen als ze eerder waren met het doorgeven van informatie, wél neem ik het ze kwalijk dat de service zo slecht was. Ik ben niet meer benaderd met hoe het gaat met Schurfie, dat verwachtte ik na bovenstaande eigenlijk ook niet meer.

Lieve Schurfie hoeft nu niet meer te lijden, until we meet again, klein lief ding.

Advertenties

Opvangen: een emotionele rollercoaster

“Leuk hoor, jij mag lekker de hele dag met lieve diertjes knuffelen!”
“Ik wil ook een opvang, vind het zo schattig al die dieren.”
“Wat verdien je nou eigenlijk, met zo’n opvang?”

Soms krijg ik opmerkingen waar mijn haren van overeind gaan staan, daarom wil ik graag een blogje wijden aan wat ik zoal meemaak met de opvang en wat mijn taken zijn. Zodat je begrijpt wat het inhoud om een opvang te hebben en hoeveel verdriet, leed, blijdschap, woede, frustratie en zo’n beetje alle menselijke emoties hierbij komen kijken.

quote-Franklin-D.-Roosevelt-confidence-thrives-on-honesty-on-honor-on-89216
1. Allereerst wil ik een voorbeeldfunctie zijn, dit houd in dat ik alle dieren op zo’n manier houd die ik ook verwacht van de toekomstige baasjes: grote hokken, voer en water, medische hulp wanneer nodig, samen als het een groepsdier is en alleen als het een solitair dier is. Die voorbeeldfunctie is ook de reden dat ik schrijf, het is belangrijk om zoveel mogelijk informatie te delen over de juiste verzorging van huisdieren zodat mensen dit op kunnen zoeken en toe kunnen passen. Natuurlijk in de hoop dat ze dit doen vóór de aanschaf van het dier zelf (zodat ze in eerste instantie al naar een opvang of goede fokker gaan in plaats van de dierenwinkel). Deze voorbeeldfunctie wil ik in alles wat ik doe uitten: met mijn eigen dieren, de opvangdieren, de informatie die ik geef en de manier van communiceren. Dieren en de verzorging hiervan is mijn passie, en dierenwelzijn verbeteren mijn doel.
13260193_1124148177645754_7332893602229028268_n
2. Communicatie is daarom het belangrijkste waar ik op moet letten. Welke toon gebruik ik, hoe reageer ik op welk soort persoon en wat kan ik doen om bij nóg meer mensen door te dringen over de verzorging van dieren. Soms krijg ik dreigementen naar mijn hoofd geslingerd (bijvoorbeeld omdat ze een afstandsdiertje terug willen, hier begin ik niet aan) of als ik ze geen dieren wil laten adopteren (“Ja maar de kooi is echt maar 3cm te klein, waarom doe je zo moeilijk?” – omdat minimummaten het MINIMUM zijn dus). Soms is het frustrerend omdat je gewoon niet bij iedereen door kan dringen. Laatst kwam ik nog een mooie quote tegen: Een discussie winnen van een slim persoon is moeilijk, een discussie van een dom persoon winnen is onmogelijk.

Qua communicatie heb ik veel verschillende taken: mijn communicatie naar buiten toe vanaf mijn blog en opvangpagina op Facebook, communicatie via privé berichtjes (van mensen die afstand willen doen tot mensen die voet bij stuk houden dat ze wel een nestje willen met een van jouw dieren bijvoorbeeld) en de communicatie wanneer hier mensen langs komen voor een afstand of adoptie.

3. Verzorging van de dieren. Dit kan natuurlijk leuk zijn, want het is onwijs leuk om met die dieren te knuffelen. Maar veel meer tijd gaat in de verzorging: eten en drinken geven, op tijd schone hokken, medische verzorging waar nodig, hele bang dieren proberen op hun gemak te maken. Soms komen dieren binnen in zo’n slechte staat dat er zoveel emoties door mijn hoofd schieten, soms gaan er hier dieren dood of moet ik ze in laten slapen. Ik zit bijna elke week wel een keer bij de dierenarts. Alles kost veel moeite, veel tijd, veel liefde, heel veel emoties wanneer er iets fout gaat (en bij  dieren die verwaarloosd zijn gaat er nu eenmaal wel eens wat fout), ook kost het veel geld, dus nee: ik verdien niks met de opvang. Wel maak ik er geen geheim van dat ik dit ooit full-time wil gaan doen om zoveel mogelijk dieren te helpen, dan moet ik mezelf wel -een fatsoenlijk bedrag natuurlijk, de dieren kunnen elke cent goed gebruiken- uitbetalen van een deel van de donaties.

Conclusie: Naast mijn baan, zodat ik het opvangen kan blijven doen, ben ik dagelijks bezig met voorlichting, adviseren, veel achter de schermen via mail of privé berichtjes. Ook schrijf ik deze blog om zoveel mogelijk mensen dingen over hun huisdier te leren. Ik ben een voorbeeldfunctie en online erg aanwezig om zoveel mogelijk potentiële baasjes te bereiken. Daarnaast ben ik veel met communicatie bezig, naast advies moeten er afspraken worden gemaakt voor adoptie, voor afstand, regelmatig krijg ik een vraag voor tips en ik houd de website en facebook pagina bij. Ook ben ik bezig met het laten groeien van de opvang (denk aan de bezoekjes aan notaris, de bank, e.d.). Omdat het een opvang is, is de verzorging van de dieren niet onbelangrijk. Eten geven, drinken geven, schone kooien, medische verzorging, zorgen dat iedereen op zijn gemak is hier. Bij alle processen komen soms frustrerende dingen naar boven, zoals zware verwaarlozing (hier heb ik echt nachtmerries van), mensen die onwijs onredelijk zijn en dieren die overlijden bijvoorbeeld.

Dat gezegd hebbende, is het heel erg dankbaar werk, en ik peins er niet over om te stoppen en die dieren die het zo hard nodig hebben aan hun lot over te laten. Ik hou oprecht van mijn werk, het is mijn grootste passie.

Een opvang runnen gaat niet alleen maar over regenbogen en zonneschijn, maar grotendeels over de grote boze harde wereld.

Afstandsredenen

Op de Facebook pagina van de opvang komen regelmatig afstandsdiertjes voorbij, de reden van afstand zet ik er altijd bij omdat ik het belangrijk vind voor het toekomstige baasje om zoveel mogelijk informatie te geven. Er komen dan ook veel verschillende redenen voorbij waarom mensen afstand willen doen van hun huisdier, vaak is het een combinatie van redenen (“mijn zoon is allergisch, maar we gaan nu op vakantie dus ze moeten écht voor woensdag weg zijn”). Hier onder de meest voorkomende redenen waarom mensen van hun dier af moeten.

1. Het is toch niet wat we hadden verwacht.13006489_1187858241233550_3166127498134047917_n
Dit is eigenlijk wel de nummer 1 afstandsreden. Meestal verwoorden mensen het niet gelijk zo, maar ze vertellen bijvoorbeeld dat ze het gek vinden dat hun konijn niet van oppakken houdt of dat ze hun hamster nooit overdag zien. Dit is een typisch geval van niet hebben ingelezen voordat ze begonnen aan een huisdier. Erg jammer, want het dier is hier de dupe van. Dit zijn dan ook 9 van de 10 keer dieren uit een dierenwinkel, vaak in een impuls aangeschaft. Bij een fokker of opvang krijg je vaak zoveel informatie, dat je zeker weet of een bepaald dier bij je past. Zorg ook dat je van tevoren weet wat de gemiddelde leeftijdsverwachting is, want ook ‘ik wist niet dat hij zo oud zou worden’ is een van de afstandsredenen die ik regelmatig hoor (vooral bij konijnen. Die kunnen trouwens met gemak 10 worden).

2. We hebben er geen tijd meer voor.
Dit is ook zo’n reden die vaak met meer dingen gepaard gaat. Mensen gaan verhuizen, op vakantie, scheiden of full-time werken. Ze hebben geen zin om de moeite te doen om het dier toch te geven wat hij of zij nodig heeft. Onwijs sneu, want elk dier wat moet wennen aan nieuwe mensen -en daartussen ook nog een opvang- heeft stress. Natuurlijk is deze reden ook wel eens gegrond, maar vaak heb ik het gevoel dat mensen gewoon geen zin meer hebben in de verzorging.

3. Mijn dier wordt maar niet tam.
Ook dit is een heel verdrietige reden om je huisdier af te staan, vaak zijn dit zelfs nog jonge dieren die maar een paar weken de kans hebben gekregen om te wennen. Let wel op dat jonge dieren al van alles hebben meegemaakt (vooral als ze uit een dierenwinkel komen): ze worden geboren, krijgen dan vaak geen aandacht en wennen dus niet aan handen, vaak worden ze te vroeg bij de moeder weg gehaald om te verhuizen naar de dierenwinkel wat ook weer nieuw voor ze is. Op dit moment zien ze handen dus als iets wat ze alleen maar in de stress brengt. Ze worden gekocht en moeten dus nog eens wennen aan een nieuwe omgeving, nieuwe geurtjes, een nieuwe kooi en andere mensen. Je kan je voorstellen dat dit onwijs stressvol voor zo’n dier is, en dat ze echt wel een tijd nodig hebben om te wennen aan jou, je stem en vooral je handen. Tam maken heeft 3 ingrediënten: liefde, snoepjes en onwijs veel geduld! Sommige beestjes zijn sneller gewend dan anderen, ook het karakter speelt een rol: neem je huisdier zoals hij/zij is en zoek een manier om van elkaar te genieten en vertrouwen te winnen.

4. De kinderen kijken er niet meer naar om.
Dieren kopen omdat de kinderen er maar om blijven zeuren, uiteindelijk toegeven en vertellen dat ze er wel voor moeten zorgen want anders moet pluisje weer weg. Verschrikkelijk. Als het goed is, ken je je kind als ouder zijnde, en weet je ook dat jouw kind nog niet verantwoordelijk genoeg is om alleen de zorg van een dier op zich te nemen (voornamelijk onder een bepaalde leeftijd, dit is namelijk nog in ontwikkeling). Dit kan je dus ook niet verwachten. Als je zelf graag dieren wilt en op spelende wijze jouw kind leert om te helpen met verzorgen, is het onwijs leuk en een heel goed plan om dieren te nemen. Maar bedenk dat als de kinderen er na een week niet meer naar omkijken dat de verzorging voor de rest van het leven van het diertje bij jouw ligt. Hou je niet van dieren -of heb je er geen tijd voor- en wil je wel dat je kinderen ermee leren omgaan? Ga lekker naar de kinderboerderij eens in de zoveel tijd of vraag aan de buurman of je kinderen af en toe met de hond mogen spelen.

Conclusie: zint eer ge begint! Uiteraard zijn er hiernaast nog véél meer redenen (ook een aantal hele gekke redenen, misschien een idee voor een extra artikel), en ook zeker redenen waarbij het beter is voor het huisdier om hem of haar te herplaatsen. Ik zal ook nooit oordelen wanneer iemand een nieuw thuis zoekt voor zijn of haar huisdier, ben erg blij als mensen hier eerlijk over zijn zodat het voor mij makkelijker is om een nieuw thuis te vinden voor het dier en dat ze naar de opvang komen in plaats van het dier te dumpen in het bos. Al is de reden dat hij niet bij de kleur van de bank past, bij wijze van. Wel vind ik het soms jammer dat mensen niet de moeilijke maar betere weg voor hun dier willen kiezen en gaan voor de makkelijke manier: naar de opvang brengen en de verantwoordelijkheid dus op iemand anders zijn schouders leggen. Maar toch heb ik de diertjes liever hier dan dat ze gedumpt worden in het park.

Mocht je een dier hebben afgestaan, of ben je aan het onderzoeken wat het beste is en kom je uiteindelijk tot de conclusie dat de opvang de beste keuze is, begrijp ik dit uiteraard helemaal. Dit artikel is niet bedoeld om mensen aan te vallen die het beste willen voor hun huisdier. Het is enkel om aan te geven hoe makkelijk mensen anno 2016 nog met dieren omgaan.

Korte en lange termijn plannen opvang

Sinds ik met het opvangen van één hamstertje begon in 2009, is de opvang alleen maar gegroeid: het kreeg een naam, een Facebook pagina en daarmee volgers. En natuurlijk zijn er inmiddels een heleboel dieren binnengekomen en weer succesvol herplaatst. Omdat dit mijn allergrootste passie is en écht iets wat ik altijd wil blijven doen, horen daar wat plannen bij! Zeker aangezien Pettings een steeds groter begrip wordt en mijn naam in de knaagdierenwereld bekender begint te worden. Dus speciaal voor jullie op een rijtje, de dingen die in de planning staan (inclusief een paar dingen waar ik alleen nog maar van kan dromen op het moment).

1. Dit is misschien wel de meest spannende, heb dit enkel tegen een aantal mensen gezegd maar nog niet online gezet: a.s. maandag mag ik Pettings opvang een officiële stichting noemen! Met dank aan iedereen die heeft meegeholpen tijdens de crowdfunding actie. Dit zal natuurlijk uitbundig voorbij komen op de Facebook pagina.
2. Doordat de opvang vanaf komende week een stichting is, wil ik graag gaan uitzoeken hoe en wat met donateurs. Er zijn een aantal dingen die ik met het geld wil gaan doen:
– Uiteraard geeft dit mij meer ademruimte, voornamelijk met de dierenartskosten maar ook andere kosten die ik maak met de opvang. De diertjes zullen het dus alleen beter krijgen en ik hoef niet elke keer een deel van mijn loontje opzij te leggen voor de opvang;
– Marketing, deels op educatief niveau en deels marketing voor de opvang zelf;
– Uiteindelijk zou het leuk zijn als ik dit full-time kan gaan doen, hoop er dus een bescheiden loon uit te kunnen halen zodat ik mij 24/7 op het opvangen en educatieve deel kan focussen;
– Dit is eigenlijk voorlopig alleen een droom: een pandje huren voor de opvang.
3. Als je een opvang hebt moet je een vakbekwaamheid hebben, in mijn geval is dit de vakbekwaamheid voor overige zoogdieren. Ook die voor honden en katten wil ik graag in mijn zak hebben. Op het moment ben ik voor de eerste aan het sparen;
4. Ik noemde het al hierboven: het liefste heb ik over een aantal jaren een goed pand om veel dieren te kunnen huisvesten en herplaatsen. Daar zou ik dan ook graag een quarantaineruimte, schoonmaakruimte en op zijn minst een ontvangstruimte en/of kamer waar ook lezingen en workshops gehouden kunnen worden. Mensen nieuwe dingen leren en daardoor het welzijn van hun huisdieren verbeteren is iets wat ik graag doe en wat vaak erg wordt gewaardeerd. Ben ook altijd vereerd als mensen naar mij komen met vragen over hun huisdier.
5. Dit zal ook op korte termijn gebeuren: er komt een nieuw logo voor de opvang en voor dit blog. Hierdoor zal ik nog professioneler (maar wel met een persoonlijk tintje) over komen. Ben al zeer benieuwd in ieder geval wat de ontwerper er van gaat maken!

12661821_1141005859252122_6155966244973531030_n.jpg

Zoals je kan lezen ben ik zeer serieus met de opvang en wat ik hiermee wil bereiken, ook ben ik mij er van bewust dat het moeilijk is om staande te blijven wanneer je een kleine stichting bent. Dit weerhoudt mij er niet van om te doen wat ik altijd al doe, met een heleboel passie. Ik hoop en verwacht dat ik van mijn passie ooit mijn werk kan maken, zoals weinig mensen echt kunnen zeggen. Bedankt voor het lezen!

Timelapse 24 april 2016

Was al bijna klaar met het verschonen van de caviakooien toen ik dit filmpje startte, maar zo zag mijn ochtend er uit naast het geven van eten en drinken aan de dieren. Ook probeer ik elke dag wat extra’s te doen zoals nagels knippen, dieren checken op wondjes e.d.

In dit filmpje: zet ik de spullen/voer/cavia’s terug in het hok, ruim ik een hele berg zooi op, zet ik een caviakooi klaar voor logeetjes die zo komen, veeg ik de konijnen ren en krijgt Macy even apart een wortel. Konijn Macy is al ouder en begint wat af te vallen, Kyra zit op een hooidieet i.v.m. haar kiezen, vandaar dat ik het zo doe.

Bedankt voor het kijken!

Umi

7 April kwam er een moeder hamstertje bij mij in de opvang, met 5 kleine hamstertjes van toen nog maar 15 dagen jong. Ze kwamen in een tomaten emmertje (waar van die snoeptomaatjes in zitten) met een paar gaatjes er in en zaagsel. Bij de deur afgegeven aan de persoon die ze naar mij zou brengen. Via haar vorige baasje ben ik er achter gekomen dat dit haar derde nest was, de dame zelf is van september 2015 ongeveer. Dit houdt in dat ze sinds december elke maand een nestje op de wereld heeft moeten zetten, te beginnen als tienermoeder.

12963607_1053595898039792_8370203772578855645_n

Het verhaal

Hier aangekomen heb ik de moeder met haar kroost verhuist naar een duna multi (een antirommelkooi van 70x40cm) waar de kleintjes goed konden groeien en de moeder kon bijkomen van haar laatste nestje. Helaas was niets minder waar..

Het meisje was onwijs mager, grote stukken achter haar oren kaal en het was duidelijk dat al de energie die ze had in de zwangerschappen had gezeten: ze was helemaal uitgemolken.

Op 12 april vond ik haar zo hardhandig worden naar haar kleintjes dat ik ze uit elkaar heb gehaald, moedertje kreeg een eigen kooi om op rust te kunnen komen, en de kleintjes hadden inmiddels al tandjes. Met genoeg krachtvoer redden die het wel, de dame zal wel te zwak zijn om de kleutertjes nog te voeden. Helaas zag ik al snel de buik van de moeder groeien, nest 4 komt er aan. De reden dat ze van nest 3 af wilde.

Achter de schermen

12963769_1053614018037980_5413711671772262090_nNadat de vraag was gesteld of ze misschien na haar nestje terug kon, en ik dit heb overwogen (ik wil namelijk goed luisteren naar de mensen die ik help), heb ik de afspraak gemaakt dat ik dat niet doe om miscommunicatie te voorkomen. Afstand is afstand, dit deed het oude baasje verdriet maar gelukkig begreep ze dit wel. Nadat ik had verteld dat ik zeer streng ben in het zoeken van nieuwe baasjes was ze gelukkig gerust gesteld. Ik zou dus voor zowel de moeder als de kindjes een goed thuis zoeken. Afgesproken.

Echter, een bedankje of enige vorm van sympathie bleef uit. Ook was er aangegeven dat de moeder absoluut niet nog eens zwanger kon zijn (de mannelijke hamster in kwestie zou voordat het nestje was geboren al weg zijn gehaald), wat jammer is omdat ik zo goed mogelijk wil inspelen op de behoeften van het diertje dat ik opvang. Gelukkig voerde ik haar sowieso goed bij zodat ze weer op krachten kon komen. Nu maar hopen dat het genoeg is voor de volgende kleintjes.

Na 3 verschillende verhalen te hebben gehoord over wat er nu precies is gebeurd: nestjes expres, nestjes per ongeluk & het zouden twee mannetjes zijn, heb ik het hele verhaal eigenlijk naast me neer gelegd. Tot ik bericht kreeg dat ze de moeder toch wel graag terug zou willen… Het moedertje die zwak, half kaal en zwanger was van haar vierde nest in zes maanden tijd. Niet te geloven. Voor het eerst ben ik zó boos geworden dat ik de persoon in kwestie van de pagina heb gegooid en het hele verhaal (met print-screens) openbaar heb gezet, terwijl dat normaal helemaal niet mijn manier van werken is. Toch was het nodig dit keer, en alle liefdevolle reacties van mijn volgers stroomde binnen. Zowel privé als openbaar lieten mensen me weten dat het beestje het niet beter kon treffen dan op dit moment bij mij.

Ooit een dier naar het asiel/opvang gebracht in zwakke toestand, en zodra ze hem opknappen hem weer terug willen? Raar verhaal toch.

Verwachting
12961584_1054395387959843_6926391330140420498_n
En zo zijn we in het heden, ik heb de rust door mijn ‘uitspatting’. Mama hamster loopt nog steeds met een enorm dikke buik en kale plekken rond, ze eet gelukkig als een bouwvakker én ze is onwijs levendig. Het gaat spannend worden hoe het volgende nestje zal gaan. Heb er steeds meer vertrouwen in dat ze het zelf zal overleven, maar misschien heeft ze de voedingsstoffen zo hard nodig dat ze haar vierde nest opeet. Dit klinkt misschien raar, maar is puur natuurlijk. Zou haar ook zeker niks kwalijk nemen na alle ellende die ze heeft moeten doorstaan. Hiernaast een foto van gisteren (13 april).

Ps: De titel van dit stuk, zoals je al kon raden, is nu haar naam. Umi betekend moeder. Ze mag na haar vierde nestje hier blijven omdat ik er voor 100% zeker wil zijn dat ze een goed leven krijgt zonder ook nog maar één keer zwanger te raken.

Pps: de koffie staat klaar hoor, voor de dierenbescherming die vast en zeker is gebeld 😉

Opvang verhalen #2

Weer een editie van ongelofelijke verhalen die ik meemaak als opvang, voor het vorige deel, klik hier. De verhalen zijn altijd anoniem, omdat ik niemand in slecht daglicht wil zetten, wel wil ik graag delen wat ik zo nu en dan meemaak.

omg-really

1. Laatst had ik een heleboel ratten in de opvang, voor iemand had ik er twee gereserveerd. Ik reserveer alleen als er een afspraak vast staat. Op de dag van de afspraak kreeg ik een berichtje: “sorry, mijn opa is ziek en ik moet bij hem blijven”, erg begrijpelijk, dus we maakten een nieuwe afspraak. De tweede afspraak was ze zelf ziek, de derde was ze het helemaal vergeten. Eigenlijk wilde ik de ratten toen alweer voor adoptie beschikbaar stellen (hoe kan je nou vergeten dat je nieuwe huisdieren gaat ophalen), maar omdat ik er ergens wel vertrouwen in had nog één laatste afspraak gemaakt. Helaas was ze toen onwel geworden in de trein en terug naar huis gegaan. Na zoveel keer verzetten was ik het een beetje zat en ik zetten de ratten weer ter adoptie. 2 Dagen later zijn ze geadopteerd door iemand anders die ze gelijk kon komen ophalen.

2. Na weken contact met iemand over een konijn uit een dierenwinkel die op mijn wachtlijst stond, kreeg ik te horen dat ik niet zo goed met mensen om kan gaan (was waarschijnlijk een berichtje die naar iemand anders bedoeld was). Nog zelden heb ik meer aandacht geschonken en geduld gehad bij iemand, blijkbaar zag ze het zelf heel anders. Ook de dierenwinkel had ik nog berichtjes gestuurd met advies (op een manier die niet te opdringerig is). Soms denken mensen niet echt na voordat ze van alles roepen, hoeveel energie ik er in steek bijvoorbeeld. Ouch..

3. Laatst had ik een heel goed gesprek met iemand over een eventuele adoptie van twee cavia’s, een super leuk mens en beide partijen zagen het helemaal zitten. We hadden inmiddels al zoveel informatie uitgewisseld dat het tijd was om een datum te prikken voor de adoptie. Toen reageerde ze opeens niet meer op berichtjes, een week later nog niet, en een week daarna nog niet.. Nooit meer iets van gehoord en de cavia’s zitten nog altijd op een thuis te wachten, best wel teleurstellend.