Auteursarchief: veraw

Wist je dat… 6 weetjes over cavia’s

De cavia is verreweg een van de grappigste knaagdiersoorten die er bestaat, met zijn korte pootjes, kraalogen en -in verhouding- lang lijfje zijn ze gewoon enorm schattig om te zien. Ook maken ze gezellige geluiden, vooral wanneer ze de koelkastdeur open horen gaan of een plastic zak horen kraken. Ze zien er dus misschien niet heel erg slim uit, maar dat zijn ze wel! Om meer over deze lieve diertjes te leren, heb ik 6 feitjes voor jou op een rijtje gezet.

… Cavia’s zelf geen vitamine C aanmaken, en dit dus in hun dieet nodig hebben? Vitamine C zit in goede cavia brokken en in groenten zoals paprika. Ook zijn er vitamine C pilletjes verkrijgbaar voor deze kleine harige vriendjes.

…Ze geen staart hebben? Nee, echt niet!

..Cavia’s een zogenaamde ‘happy dance’ hebben? Dit wordt ook wel popcornen genoemd, omdat ze dan vanuit stilstand opeens in de lucht ‘poppen’ en gekke bewegingen hierbij maken.

..Wanneer een cavia bevalt, de baby’s helemaal kant-en-klaar zijn inclusief haar, open ogen en oren? Dit komt omdat het nestvlieders zijn, ze moeten dus net als hertjes snel na de geboorte voor gevaar weg kunnen rennen.

..Ze het allerliefste samenwonen met een vriendje? In Zwitserland is het zelfs illegaal om een cavia alleen te houden (dat zouden ze hier ook in mogen voeren, vind je niet?), cavia’s zijn gelukkiger met een soortgenootje en worden dan zelfs over het algemeen ouder.

..Cavia’s meestal tussen de 4 en 7 jaar oud worden.

De eenzame ratjes blijven binnen druppelen – tijdelijke opnamestop???

Het rusthuis is een plek waar kleine huisdieren hun laatste plekje kunnen hebben, dus oude dieren waar een hospice voor gezocht wordt kunnen hier terecht. Daarnaast zijn andere dieren die niet in een standaard gezin passen welkom mits er plek is: denk aan ratten met gedragsproblemen, cavia’s met een ziekte die wel nog een mooie tijd kunnen hebben of exotische kleine dieren waar nergens anders plek voor is. In de praktijk komen het meeste ratjes in het rusthuis, ratjes van mensen die willen stoppen en nog een plekje met vriendjes zoeken voor hun laatste groepsdiertje: heel lief, fijn en dit is zo n groot teken van liefde om het welzijn van dieren boven jouw ego te zetten!

Gerbilverhaal

Afgelopen week zijn na een veel te lang logeerpartijtje twee gerbils weg gegaan, één van mijn werk en één van een klant. Daardoor is er weer lekker de ruimte en heb ik een ruim terrarium leeg voor het geval ik die eens nodig ga hebben. Ze kwamen hier om te koppelen, eenmaal thuis zijn ze gaan vechten waardoor ik het hier nog eens geprobeerd heb. Helaas vonden ze elkaar echt niet leuk meer, uiteindelijk zijn ze terug naar de opvang (werk) gegaan zodat ze verder met het baasje konden afspreken. Helaas werd op de dag dat ik ze daarheen bracht een van de gerbils ziek: blaasontsteking. Hopelijk knapt hij snel op!

Nieuwe rusthuisdiertjes

Ook zijn er weer drie rusthuis ratjes bij gekomen die ik aan jullie ga voorstellen. De eerste twee heb ik al op de facebook pagina van het rusthuis gedeeld, de ander zal ik daar binnenkort voorstellen. Met de komst van deze ratten moet ik gaan opletten met ratten aannemen, want de rattenkooien zijn behoorlijk vol nu. Waar ik verder nog best ruimte heb voor dieren houd ik bij ratten dus even goed in de gaten waar er nog bij kunnen, en zo niet moeten mensen toch echt even een andere oplossing bedenken.

Raja is afgestaan nadat haar vriendinnetjes zijn overleden, helaas kon het baasje door omstandigheden geen nieuwe ratjes er bij nemen. Ze kende mij nog van toen ik een eigen opvang had: ze had namelijk een vorige generatie ratten bij Pettings geadopteerd! Raja is 1,5 jaar en heel lief.
Beer. Nog zo n lieverd. Beer hoopt in december 2 jaar te worden en ook hij was alleen overgebleven nadat zijn broertje overleed. De baasjes vonden het moeilijk om hem af te staan maar wilden graag het beste voor hem: een thuis met vriendjes.
En dan komen we bij Ben! Een mannetje dat een beetje in de knoop zit met zichzelf. Hij is iets over de 1 jaar en gecastreerd nadat een koppeling verkeerd liep. Daarna was hij zo gefrustreerd dat hij niet open stond voor koppelen en zelfs naar mensen ging egelen (vacht uitzetten). Hij krijgt eerst een tijdje TLC voordat hij gekoppeld kan worden.

Dierendag special

De afgelopen week is iets rustiger geweest, zelfs op dierendag. De ochtend daarvoor heb ik namelijk zo hard mijn hoofd gestoten dat er een gaatje in zat: auw! Na een dag rustig aan doen kon ik gelukkig weer wat meer. Afgelopen week zijn er niet gek veel dingen gebeurd omtrent de dieren (heerlijk, zo n week waarin alles loopt zoals het loopt), maar daarom wil ik graag een aantal foto’s van gelukkige dieren delen als dierendag special! Kijk mee en geniet.

Lekker smullen!

Dit is Dora. Dora is een opvang konijn op mijn werk. Ze is samen gevonden met een rammelaar in een meterkooitje, ze zijn in de opvang gelijk uit elkaar gehaald en de ram is gecastreerd. 1+1 is nog altijd 2, ze is afgelopen zaterdagnacht bevallen van 7 gezonde kleine baby’s. En van baby’s verzorgen krijg je HONGER! Ze zat dus lekker aan een stukje wortel te knabbelen.
Deze geinige vertoning is Eus! (het is heus!). Mijn collega dierenverzorger had een paar aardbeien over waar Eus heerlijk van gesmuld heeft. Tussendoor had hij het maar druk met zijn lippen schoon likken. Dat gaf mij een mogelijkheid deze grappige foto te maken. Best lang he, zo een konijnentong?
Ook rusthuisbewoner Tootie kreeg wat lekkers! Een stukje paprika uit eigen moestuintje ging er goed in. Zo lief als ze zo dankbaar zijn voor iets lekkers.
En last but not least twee pension dames die hier toevallig verbleven tijdens dierendag die lekker aan het knabbelen zijn op de paprika uit eigen tuin. Ze voelen zich hier best wel thuis zo te zien 🙂

Een beetje verdriet en een beetje hoop

Sinds een tijdje schrijf ik elke week een blog, ik was even bang dat er een week tussen zou zitten dat er niks te schrijven was, maar er is juist steeds zo veel om te delen! Afgelopen weekend gebeurde er van alles op het werk, maar ook in het rusthuis én mijn eerste pension klant is geïnstalleerd!

Twinka

Het eerste wat ik wil delen is cavia Twinka. Zij werd zondag door de dierenambulance op mijn werk gebracht, nadat ze buiten was gevonden: wát een zielig mager hoopje cavia, slechts 566 gram terwijl ze zeker twee keer zoveel zou mogen wegen. Met vliegeneitjes, dus ze ging eerst door de spa-behandeling: nagels knippen, wassen met anti-beestjes shampoo zodat alle eitjes dood gaan, oortjes schoon en dan lekker geknuffeld worden. Ze begon al dapper een paar hapjes groenten te eten, maar lopen ging eigenlijk bijna niet. Haar kon ik dus niet achter laten op werk en ik nam haar mee om haar te kunnen voeren en af en toe een spuitje water te geven. De volgende ochtend wilde ze niks eten en ook het dwangvoer liep er uit, daarom kreeg ze medicijnen om eetlust op te wekken. Toen dit was ingewerkt heb ik weer dwangvoer gemaakt maar toen ik terug liep om het te geven was ze al gaan hemelen. Ze was gewoon te zwak geworden. Rust zacht Twinka. Ik had je zoveel meer gegund..

Rust zacht Akira

Helaas nog meer verdrietig nieuws. Rusthuis bewonertje Akira is overleden. Ik vond hem afgelopen maandag ingeslapen op de verdieping waar hij vaak uithing. Akira was afgestaan omdat hij de enige rat nog was en de eigenaar wilde stoppen met het houden van ratjes. Hier mocht hij nog eventjes genieten van een aantal (gecastreerde) vriendinnen. Hopelijk heeft hij het toch naar zijn zin gehad ondanks dat het maar 2 maanden heeft mogen duren. Dat blijft toch altijd het nadeel van een hospice runnen: 9 van de 10 dieren komen hier omdat ze erg oud zijn en nog een laatste plekje nodig hebben.

Koppeling!

Dan gaan we nu van het onderdeel verdriet naar hoop. De dames die ik vorige week voorstelde: Mayke & Elske en Gina & Effie heb ik aan elkaar voorgesteld. Toen ik die dag erna Akira overleden vond heb ik besloten dat zijn drie dames (die ook al erg op leeftijd waren) ook bij dat groepje mochten gaan wonen. De koppeling met in totaal 7 meiden verloopt erg soepel gelukkig! Ze zitten nu ik dit schrijf al in de grote kooi, en de komende tijd krijgen ze meer huisjes en hangmatjes tot ze een goed gevulde kooi hebben. Het is bij een koppeling belangrijk om rustig aan in stapjes te werk te gaan, omdat ratten anders kunnen gaan kibbelen of erger. Zet hem op meiden!

Yaro

Als laatste wil ik toch wel een klein beetje trots vertellen dat mijn eerste pension klantje is gearriveerd. Yaro is een hoogbejaarde russische dwerghamster die nog bij mij is geadopteerd toen ik mijn eigen knaagdierenopvang had (tot november 2019). Sinds gisteren logeert hij hier voor een korte periode. Omdat hij blind is heb ik zijn verblijf precies zo ingericht zoals hij thuis gewend is, zodat hij hier niet hoeft te verdwalen of in de stress schiet. Ook krijgt hij net zoals thuis elke avond een meelwormpje!

Zit je dit te lezen en zou je het pension graag willen volgen? Dat kan via Facebook, Instagram of neem een kijkje op de website voor meer informatie.

Nog meer nieuwe rusthuis dieren

Er zijn de afgelopen tijd zes ratjes ingeslapen vanuit het rusthuis, in de vorige blog vertelde ik al dat er drie ratjes bij zijn gekomen, waarvan twee uit een vieze situatie. Preventie heeft begin september 36 ratten en 9 muizen op mijn werk gebracht, alles zat door elkaar. Ze kwamen uit een vervuild huis waar ook andere dieren waren, in héle vieze verblijven. Exan en Feiko die ik vorige keer voorstelde hoorde ook bij die groep. Ik stel jullie voor aan twee dames ook uit die situatie en twee dames die ergens anders vandaan komen.

Gina en Effie

Deze twee dames komen ook uit die grote groep, ik zag dat er een ratje met een tumor was en nog een ratje die best wel op leeftijd zou kunnen zijn. Beide dames zijn afgelopen dinsdag gecastreerd (baarmoeder is er uit) en bij Gina is de grote tumor weggehaald. Dat zal een stuk beter lopen denk ik 🙂 Ze zijn beide heel erg lief, vooral Effie (de rat op mijn schouder op de foto) wilt eigenlijk de hele tijd aandacht. Ook wel eens leuk, hele tamme ratjes in het rusthuis verwelkomen.

Effie
Gina

Mayke en Elske

Naast de twee heren en twee vrouwen uit de grote groep had ik al beloofd twee andere ratjes een thuis te bieden. Mayke heeft ook een tumor die nog verwijderd zal worden, ze zijn ongeveer 1,5 jaar en het vorige baasje heeft ze een aantal maanden na adoptie terug gebracht naar de opvang. Het schijnt dat ze heel veel abcessen hadden en dat het financiële plafond was bereikt na tientallen bezoeken aan de dierenarts. Gelukkig ben ik nog geen abcessen tegen gekomen.

Mayke links en Elske rechts

Het rusthuis zit dus weer aardig vol qua ratjes, hier en daar zou ik er nog wel eentje kwijt kunnen, maar ik wil ook heel graag aan mijn nieuwe onderneming werken. Dat gaat alleen als ik met de rusthuis dieren op mijn strepen blijf staan. Zeker nu Pension Zoovera ook gaat lopen (althans, dat is natuurlijk de bedoeling).

Wat die onderneming is hou ik nog even voor me, maar ik geef 1 tip: het heeft te maken met huisdieren 😉

Een drukke week!

Afgelopen week gebeurde er een hoop, het was de eerste week na de vakantie en dus ook de startweek van Pension Zoovera. En ik kan jullie vertellen: dat was een hoop geregel achter de schermen! Maar de website is online, en zelfs de eerste reservering is al binnen. Hoe tof is dat? Verder was het ook lekker druk, het was over het algemeen een goede week.

Helaas eindige de week op zondag best wel heftig

Wanneer je werkt met dieren, en vooral in een asiel setting, dan kom je soms dingen tegen waar je echt van schrikt. Dieren die ondervoed zijn, op hoge leeftijd nog worden afgestaan, dieren met gigantische nagels of doorgroeiende tanden. Dit hoort het -helaas- allemaal bij, en gelukkig vallen deze dieren in 80% van de gevallen nog wel op te knappen.

Afgelopen zondag kwam de dierenambulance langs, zoals ze regelmatig doen. Dit keer met een cavia. Dit was misschien wel het meest verschrikkelijke geval wat ik ooit gezien had, en natuurlijk bespaar ik jullie de foto’s, maar wat we zagen zal niet snel van ons netvlies af zijn. Deze cavia, een jong dier nog, is buiten gedumpt op een veldje. Vervolgens hebben vliegen hem gevonden en eitjes op hem gelegd. Maden voeden zich vervolgens door de cavia te eten, en ze waren dus al zo ver dat ik me afvroeg waarom hij nog leefde. Ik bespaar jullie ook verdere details, maar het was echt afzien voor dit beestje. Tijdens de rit naar de spoed dierenarts overleed hij. Ik probeer niet te veel na te denken over wat ik gezien heb, en hoe dat dier zich heeft moeten voelen, maar dat is erg moeilijk.. Ik hou me vast aan het feit dat hij niet alleen heeft moeten sterven, maar warm in een mandje van fleece nadat hij nog geknuffeld is.

Zo zielig zat hij erbij, op deze foto kan je verder gelukkig niet echt zien wat er écht aan de hand was.

Nieuwe rusthuis dieren

Vorige week vrijdag is er een ratje gebracht door een particulier. Haar naam is Happy, ze is 2 jaar, haar zusje verloren en ze durft te bijten. De mensen wilden niet door met ratjes en het dochtertje was eigenlijk ook wel een beetje bang geworden. Een heel goed rusthuis klantje dus. Hopelijk vindt ze de oudere-dames-groep gezellig!

Ook is er in mijn vakantie een hele bende ratten en muizen gebracht op het werk, waarvan er (alvast) twee mijn kant op zijn gegaan. Helaas ben ik in 4 weken tijd 5 ratjes kwijt geraakt, waardoor mijn fuzz man alleen achter bleef. Hij heeft twee vriendjes gekregen waarvan ik dacht dat ze wel vrij oud zijn. Ze mogen dus lekker hun laatste tijd in Pettings rusthuis wonen, op de pagina zal ik ze morgen ook voorstellen.

Hun namen zijn Exan (de grijze) en Feiko (de witte). Op de foto zitten ze nog in koppeling.

Ik kan dus met klem zeggen: wat een week, vorige week! Binnenkort verwacht ik nog een aantal rusthuis ratjes, maar er is ook plek voor met al het verdriet de afgelopen weken.

Vakantie is weer voorbij!


De afgelopen drie weken had ik vakantie, vanaf deze week ben ik weer aan de slag. Met wat zal ik zo vertellen. Natuurlijk betekent vakantie nooit helemaal vakantie als je een huis vol dieren verzorgt, maar het was wel even goed om een beetje terug te schakelen. Helaas heb ik best wel een aantal dieren moeten afgeven in die periode.

Overlijdens tijdens mijn vakantie

Helaas was niet de hele vakantie een succes, er zijn 3 ratjes overleden en één ratje vlak na de vakantie. Als eerst overleed Looki, volledig onverwacht. Een jonge dame die agressief was en die ik daarom gelijk heb laten castreren. Dit ging een paar weken goed en ze was zelfs al aan een groep gekoppeld. Helaas vond ik haar op een avond koud en futloos en overleed ze binnen een uur. Zo verdrietig dat soort dingen.. Freek en Sven lagen op een avond samen naast elkaar, overleden, alsof ze het afgesproken hadden. Ze lieten hier Kevin mee alleen, die ik daarna met 4 verschillende groepen/ratten heb geprobeerd te koppelen.. Helaas lukte dat niet omdat hij erg fel is. Ik had het idee om op mijn werk te kijken of er nog een match voor hem zou zijn, omdat ik hem niet fit genoeg meer vond voor castratie. Hij dacht er zelf anders over en overleed in zijn slaap voordat ik een nieuwe koppelpoging kon doen. Ook ben ik op een zondag met spoed met konijntje Milo naar de dierenarts gesneld, dat verhaal lees je hier. Gelukkig is hij weer helemaal de oude!

Pension Zoovera

Om toch nog af te sluiten met leuker nieuws: afgelopen maandag was een spannende dag, het was namelijk de dag dat mijn pension het leven zag. Pension Zoovera (facebook , website) is een kleinschalige nood- en vakantieopvang voor kleine huisdieren. Denk hierbij vooral aan knaagdieren. Maar als ik de ruimte heb en de kennis sta ik er ook voor open om kleine vogels of exoten te verzorgen. Gelukkig heb ik een ruime ervaring opgebouwd in mijn leven met heel veel verschillende diersoorten. Al zal de focus (zeker in het begin) liggen op cavia’s en ratten en ander klein gespuis. Mocht je interesse hebben ben je natuurlijk helemaal vrij om mij even een berichtje te sturen via de pagina, een e-mail naar info@zoovera.nl of een whatsapp naar mijn zakelijke nummer: 06-28998334 .

Het logo is niet helemaal zoals ik het wil, maar dat is een zorg voor later.

Nieuwe rusthuis bewoners?

Gisteren ben ik ook weer naar mijn werk geweest in het konijnen- en knaagdierenasiel waar ik drie dagen in de week als dierenverzorger rondloop. Er zijn maandag een hele grote bups ratten en een aantal muizen gebracht uit één huis, dus die moest ik natuurlijk even bewonderen allemaal. Wellicht zitten er een aantal rusthuis klantjes bij, de dierenarts heeft ze vandaag een gezondheidscheck gegeven dus ik hoop dat ze gezond zijn verklaard en wellicht nog een tijdje een leuk leven kunnen krijgen bij Pettings Rusthuis. Ik heb zelfs een halve kooi (de ratten wonen voornamelijk in Royal suites) leegstaan, dus er is plek en liefde voor ze. Mochten er een aantal mee naar huis gaan, zal ik dat natuurlijk met jullie delen.

Morgen wordt er sowieso een damesrat gebracht van 2 jaar, die al haar hele leven schijnt te bijten. Haar vriendin is een tijdje terug overleden dus de eigenaar vroeg of ze dan hier terecht zou kunnen: natuurlijk is ze welkom!



Druk asiel en veel losse rusthuis ratjes

Sinds maart vorig jaar werk ik in een asiel voor konijnen en knaagdieren. Hoewel ze in de honden- en kattenasielen geen sterke toename aan asieldieren zien door de impuls aankopen van de laatste 1,5 jaar, zijn wij aan het puzzelen waar we in vredesnaam al die gedumpte konijnen kwijt kunnen. We kunnen al een paar weken geen konijnen aannemen van particulieren, omdat de quarantaine en rest van het asiel vol loopt met konijnen die buiten aan hun lot over zijn gelaten. Ik maak me echt zorgen om de mensheid: waar gaan we heen als we al niet voor onze trouwe gezinsleden kunnen zorgen? Gelukkig zitten ze bij ons goed en zijn ze veilig, maar hopelijk gaat het aantal adopties de komende tijd wel stijgen.

In het rusthuis (hier thuis dus) daarentegen is het nog niet extreem druk, dat gaf mij dan weer de vrijheid en mogelijkheid om ratjes te plegen van werk. Een nestje van moeder met 5 kinderen die het erg goed doen en 2 hele bange dames rittens zitten nu bij mij thuis. Het nestje kan binnenkort terug naar het asiel, de dames gaan op zoek naar een nieuw thuis. Het enige mannetje in het nest mag bij mij blijven, er is soms jong bloed nodig in de rusthuis groepen om de groepen zo stabiel mogelijk te houden. Ik ga 2 vriendjes voor hem ophalen dus dat drietal zal ik in de volgende blog ongetwijfeld even voorstellen. De twee hele bange dames zijn ook nog vrij jong en misschien wel beter af tussen een stel vrolijke tamme stuiterende ratjes, dus ik ga kijken of mama dat ook een goed idee vindt.

Kan een afbeelding zijn van rat en binnen
Baby Matias krijgt 2 nieuwe vriendjes en mag hier blijven wonen!

Naast het jonge mannelijke ratje en zijn 2 vriendjes zijn er de afgelopen tijd 3 losse ratten gebracht. Thomas is een kerel die heel moeilijk is in koppelingen, ondanks dat het vorige baasje ervaring heeft met koppelen is het niet gelukt. Toen ik het hier probeerde greep hij zijn nieuwe ‘ vriendje’ gelijk: zonder ook maar even te snuffelen. Hij moet dus even zijn zaakje inleveren en zorgen dat zijn hormonen uit zijn lijf zijn voordat ik dat nog eens probeer. Dan hebben we Akira, een gezellige grote ijsbeer die ik graag bij een groepje fuzz mannen wilde zetten: helaas blijkt het een staartbijter, dus die koppeling heb ik na een halve dag ook af moeten breken. Wellicht lukt het met de gecastreerde dames die hier zitten, dat probeer ik na het weekend, wanneer ik weer tijd heb (had niet gedacht dat 2 koppelingen achter elkaar zouden mislukken, maar ook dat hoort er soms bij).


Looki is nummer 3 die in het rusthuis is gekomen, ze is 5 maanden, komt van een broodfokker en is daar drachtig meegenomen. Ze heeft dus het nodige al meegemaakt. Toen ze haar nestje kreeg begon ze te bijten en deze agressie is niet meer gestopt. Ze is bij collega’s afgestaan maar in dat asiel maakt ze geen schijn van kans op adoptie. Ze mocht dus met mij mee. Omdat ik haar gedrag niet vertrouw gaat ook zij onder het mes binnenkort voor castratie (dus haar hele baarmoeder er uit). Hopelijk knapt ze er van op. Ze is hoe dan ook erg welkom!

De komende tijd heb ik dus genoeg te doen! De rittens (verder) socialiseren, de pleegkindjes gaan over een tijdje terug naar werk voor adoptie en wat lastige klantjes koppelen wanneer ze van hun hormonen af zijn. Ondanks dat heb ik over 2 weken vakantie en daar ga ik natuurlijk ook optimaal van genieten. In of na de vakantie hoop ik van alle kleine groepjes een paar grotere groepen te kunnen maken, zodat de losse kooien weg kunnen en iedereen in de Royal Suites kunnen leven.

Kan een afbeelding zijn van binnen

(Dieren) update – wat is het lang geleden!

Allereerst een heel grote: SORRY! Het is echt verschrikkelijk lang geleden dat ik deze website heb gebruikt, in de tussentijd heb ik nog een uitstapje gemaakt naar een andere blog met dezelfde naam, maar ik zag dat er nog veel bezoekers naar deze website komen en ik hier dus verder wil vertellen over van alles en nog wat. En dat zullen vooral verhalen zijn over mijn dieren, rusthuis dieren en misschien een heel klein beetje over mijn werk als dierenverzorger in een konijnenasiel.

Voor de mensen die mij nog niet kennen, maar ook om jullie weer eens te vertellen wat mij bezig houdt: mijn naam is Vera, sinds eind vorig jaar woonachtig in Breda met mijn prachtige roedel van 3 oudere hondjes (zie foto) en natuurlijk alle andere dieren. Wij zijn ingetrokken bij mijn vriend en zijn jonge mechelse herder. Een drukke maar gezellige boel dus!

V.L.N.R: Mowgli 13 jaar, Jazz 11 jaar en Laika 8 jaar

Daarnaast ben ik voor 3 dagen in de week werkzaam bij een konijnen- en knaagdierenopvang wat absoluut mijn droombaan is! Daarnaast werk ik 2 dagen thuis voor een andere werkgever én run ik nog steeds mijn stichting: Stichting Opvang Pettings. Wanneer je mij kent, ken je pettings waarschijnlijk ook als asiel, die functie heeft het al sinds november 2019 niet meer. Het is nu 100% rusthuis, een plek waar oude dieren, dieren met gedragsproblemen en lastige medische achtergronden de rest van hun leven mogen blijven wonen. Er wonen konijnen, allerlei knaagdieren, een paar vogeltjes maar ook exoten die lekker rustig mogen genieten van een rustig leven. Ook ben ik redactrice bij een game-platform en ik schrijf dus nog steeds erg graag. Daarnaast zijn er ambities genoeg, vooral in de dierenwereld, dus jullie zijn niet zomaar van mij af!

Ik ga deze blog weer oppakken, te beginnen met een blogbericht in de 2 weken, maar wie weet vind ik de flow wel weer terug en ga ik vaker updates geven. Hopelijk vinden we elkaar op deze manier weer terug.

Het verhaal van: opvanger Schurfie

Als je de Facebook pagina volgt van de opvang, van het rusthuis of mijn persoonlijke account dan heb je het verhaal van Schurfie ongetwijfeld al gelezen. Afgelopen week is hij overleden na een lang ziektebed. Het verhaal, van begin tot eind, zal ik hier nog eens delen. Niet alle dierenartsbezoeken staan gemeld, dan zou het een saai verhaal worden, maar het is een pittige periode geweest voor hem. Op deze manier wil ik zijn leven eren, het was een onwijs zachtaardig dier die beter verdiende.

6 februari, de dag dat Schurfie in de opvang kwam.

27545024_1831796993506335_4984262129791439225_n

Op de advertentie die je hiernaast ziet werd ik geattendeerd. Twee cavia’s: man en vrouw, in een curver bak, geen eten, geen hooi, hangt daar een fles water of is die ook leeg? Dit is spoed. Ze werden opgehaald en we gingen gelijk door naar de dierenarts voor een check-up.

Bij de dierenarts zagen we al snel dat het ging om twee beren (mannetjes). Ze waren beiden zwaar vermagerd en zaten onder de beestjes. Toupet had vilt op zijn rug en Schurfie had -je raad het al- schurft, maar ook schimmel. We gingen mijn favoriete traject in: verwennen en opknappen, werken aan het herstel.

Eigenlijk ging het vrij goed: Toupet kwam aan en haalde Schurfie in qua gewicht. Schurfie at een heleboel en dronk nog meer, dit baarde me zorgen in combinatie met het feit dat hij op den duur weer aan het afvallen was.

12 maart: naar de dierenarts

Op deze dag heeft de dierenarts bloed geprikt om te kijken of er iets mis zou kunnen zijn met de nieren. Bij cavia’s gebeurt dit onder narcose. Mijn vraag was of hij gelijk gecastreerd zou kunnen worden, helaas begon Schurfie onder narcose erg zwaar te ademen waardoor ze hem na het bloedprikken gelijk uit narcose hebben gehaald. Er waren geen afwijkende waardes gevonden in zijn bloed.

Op deze dag werd Toupet wel gecastreerd, omdat de mannen niet meer samen door één deur konden zijn ze vanaf deze dag gescheiden. Toupet kwam ter adoptie, Schurfie zou nog even bij mij blijven. In ieder geval tot hij opgeknapt zou zijn. Op 15 maart werd zijn urine onderzocht. In zijn urine zaten bloeddeeltjes waardoor er eindelijk een plan van aanpak gemaakt kon worden. Er werd antibiotica voorgeschreven. Twee weken later deden we nog eens een urineonderzoek en een echo. Dit leverde geen nieuwe informatie op. Dit was de eerste keer dat er gepraat werd over het inschakelen van een specialist, na telefonisch overleg met de specialist heb ik hem nog een tijdje op pijnstilling gezet om te kijken wat dat zou doen. Schurfie leek hierna weer even stabiel.

4 april: rusthuis bewoner

schurf

Er komt een moment waarop een opvanger een rusthuis bewoner wordt, in 9 van de 10 gevallen maak ik daar een beslissing over op het moment dat ze in de opvang komen: bejaarde dieren blijven standaard hier wonen om ze nóg een verhuizing te besparen.

Schurfie was wel aan het opknappen, hij kwam weer een beetje aan en met zijn eetlust was nog steeds niks mis. De keuze om hem toch hier te houden was omdat ik bang was voor een terugval, ik wilde hem in de gaten houden.

Vrij snel na dit besluit ging ik nadenken over een vriendje, cavia’s zijn tenslotte groepsdieren. Castratie was niet mogelijk omdat de narcose een te groot risico was. Een geholpen zeugje is bijna niet te vinden (deze ingreep is erg risicovol) en een beertje zou waarschijnlijk snel met hem gaan vechten omdat Schurfie natuurlijk ‘de zwakke’ was. Na lang nadenken heb ik aan het einde van de maand Diego bij hem gezet, één van de kleine cavia’s die hier was geboren in de opvang. Er was nog steeds een risico wanneer Diego zou opgroeien, maar Schurfie alleen laten was geen optie. Vanaf dit moment waren ze beide erg gelukkig, Schurfie was nog wat minder stevig maar ik maakte me een tijdje niet zoveel zorgen als voorheen.

32130794_1932548146764552_91613958821117952_o

6 juni: het gaat fout & sneltreinvaart..

Op deze dag zag ik Schufie erg moeilijk ademen, gelijk naar de dierenarts dus. Pijnstilling, medicatie tegen gasbuik en een afspraak bij de specialist. Een gasbuik vond ik twijfelachtig (en de dierenarts ook), omdat hij goed at en veel ontlasting had, toch hebben we de medicijnen gegeven omdat ze verder niks kon vinden. De volgende dag kon ik terecht bij de Universiteiskliniek dierengeneeskunde in Utrecht.

Omdat het me nog steeds erg zwaar ligt ga ik dit deel kort houden. Ergens bedacht ik mezelf al dat het beter zou zijn om Schurfie in te laten slapen, maar door het kleine beetje hoop dat er nog was heb ik met de specialist besloten om toch te gaan onderzoeken. Ik kan jullie alvast vertellen dat ik niet tevreden ben met de service: om 10.15 had ik een afspraak, om kwart voor 12 zat ik nog op de specialist te wachten. Toen ik aangaf niet te kunnen blijven voor onderzoeken in verband met werk heb ik Schurfie daar gelaten. Na mijn werk -midden in de nacht- ben ik dus weer terug gereden naar Utrecht om hem op te halen, hier was ik natuurlijk al niet erg van gecharmeerd. Die dag heb ik zelf gebeld aan het einde van de middag, er was nog weinig nieuws, de echo was nét gedaan en daar was niks afwijkend op te zien. Voor het bloedonderzoek waren ze te laat: het laboratorium was al dicht dus dat zou tot de volgende dag moeten wachten. Dit was een vrijdag, ik zou over de uitslag worden terug gebeld. Vrijdag had ik een drukke dag, vanaf 1 uur was ik niet zelf in staat om te bellen dus ik ging er van uit dat ik ’s avonds mijn voicemail kon afluisteren. Er was niet gebeld, wel lag de rekening al op de mat..

Gelukkig wist ik dat er altijd iemand aanwezig was, daarom belde ik vrijdagavond zelf en eiste uitleg en uiteraard de uitslag van de test. Pas toen ik aangaf dat dit een kwestie van leven of dood is had ik het idee dat ze me serieus namen. Maar helaas: nog geen uitslag. Zaterdagochtend zou er een dierenarts aanwezig zijn die me gelijk zou bellen. Op zaterdag om 11 uur heb ik zelf gebeld en kreeg ik eindelijk de dierenarts aan de telefoon. Een duidelijke diagnose was er nog steeds niet, wel een ‘het kan dit zijn, maar ook dit, misschien is dit het wel’. Ik kreeg een recept voor antibiotica die bij een apotheek gehaald moest worden. Door dit voorval kon ik pas maandag starten met deze medicijnen, de apotheek is in het weekend dicht.

Maandag op dinsdagnacht is Schurfie in mijn armen overleden. Ik heb niet het idee dat de dierenarts iets had kunnen doen als ze eerder waren met het doorgeven van informatie, wél neem ik het ze kwalijk dat de service zo slecht was. Ik ben niet meer benaderd met hoe het gaat met Schurfie, dat verwachtte ik na bovenstaande eigenlijk ook niet meer.

Lieve Schurfie hoeft nu niet meer te lijden, until we meet again, klein lief ding.