Auteursarchief: veraw

Een drukke week!

Afgelopen week gebeurde er een hoop, het was de eerste week na de vakantie en dus ook de startweek van Pension Zoovera. En ik kan jullie vertellen: dat was een hoop geregel achter de schermen! Maar de website is online, en zelfs de eerste reservering is al binnen. Hoe tof is dat? Verder was het ook lekker druk, het was over het algemeen een goede week.

Helaas eindige de week op zondag best wel heftig

Wanneer je werkt met dieren, en vooral in een asiel setting, dan kom je soms dingen tegen waar je echt van schrikt. Dieren die ondervoed zijn, op hoge leeftijd nog worden afgestaan, dieren met gigantische nagels of doorgroeiende tanden. Dit hoort het -helaas- allemaal bij, en gelukkig vallen deze dieren in 80% van de gevallen nog wel op te knappen.

Afgelopen zondag kwam de dierenambulance langs, zoals ze regelmatig doen. Dit keer met een cavia. Dit was misschien wel het meest verschrikkelijke geval wat ik ooit gezien had, en natuurlijk bespaar ik jullie de foto’s, maar wat we zagen zal niet snel van ons netvlies af zijn. Deze cavia, een jong dier nog, is buiten gedumpt op een veldje. Vervolgens hebben vliegen hem gevonden en eitjes op hem gelegd. Maden voeden zich vervolgens door de cavia te eten, en ze waren dus al zo ver dat ik me afvroeg waarom hij nog leefde. Ik bespaar jullie ook verdere details, maar het was echt afzien voor dit beestje. Tijdens de rit naar de spoed dierenarts overleed hij. Ik probeer niet te veel na te denken over wat ik gezien heb, en hoe dat dier zich heeft moeten voelen, maar dat is erg moeilijk.. Ik hou me vast aan het feit dat hij niet alleen heeft moeten sterven, maar warm in een mandje van fleece nadat hij nog geknuffeld is.

Zo zielig zat hij erbij, op deze foto kan je verder gelukkig niet echt zien wat er écht aan de hand was.

Nieuwe rusthuis dieren

Vorige week vrijdag is er een ratje gebracht door een particulier. Haar naam is Happy, ze is 2 jaar, haar zusje verloren en ze durft te bijten. De mensen wilden niet door met ratjes en het dochtertje was eigenlijk ook wel een beetje bang geworden. Een heel goed rusthuis klantje dus. Hopelijk vindt ze de oudere-dames-groep gezellig!

Ook is er in mijn vakantie een hele bende ratten en muizen gebracht op het werk, waarvan er (alvast) twee mijn kant op zijn gegaan. Helaas ben ik in 4 weken tijd 5 ratjes kwijt geraakt, waardoor mijn fuzz man alleen achter bleef. Hij heeft twee vriendjes gekregen waarvan ik dacht dat ze wel vrij oud zijn. Ze mogen dus lekker hun laatste tijd in Pettings rusthuis wonen, op de pagina zal ik ze morgen ook voorstellen.

Hun namen zijn Exan (de grijze) en Feiko (de witte). Op de foto zitten ze nog in koppeling.

Ik kan dus met klem zeggen: wat een week, vorige week! Binnenkort verwacht ik nog een aantal rusthuis ratjes, maar er is ook plek voor met al het verdriet de afgelopen weken.

Vakantie is weer voorbij!


De afgelopen drie weken had ik vakantie, vanaf deze week ben ik weer aan de slag. Met wat zal ik zo vertellen. Natuurlijk betekent vakantie nooit helemaal vakantie als je een huis vol dieren verzorgt, maar het was wel even goed om een beetje terug te schakelen. Helaas heb ik best wel een aantal dieren moeten afgeven in die periode.

Overlijdens tijdens mijn vakantie

Helaas was niet de hele vakantie een succes, er zijn 3 ratjes overleden en één ratje vlak na de vakantie. Als eerst overleed Looki, volledig onverwacht. Een jonge dame die agressief was en die ik daarom gelijk heb laten castreren. Dit ging een paar weken goed en ze was zelfs al aan een groep gekoppeld. Helaas vond ik haar op een avond koud en futloos en overleed ze binnen een uur. Zo verdrietig dat soort dingen.. Freek en Sven lagen op een avond samen naast elkaar, overleden, alsof ze het afgesproken hadden. Ze lieten hier Kevin mee alleen, die ik daarna met 4 verschillende groepen/ratten heb geprobeerd te koppelen.. Helaas lukte dat niet omdat hij erg fel is. Ik had het idee om op mijn werk te kijken of er nog een match voor hem zou zijn, omdat ik hem niet fit genoeg meer vond voor castratie. Hij dacht er zelf anders over en overleed in zijn slaap voordat ik een nieuwe koppelpoging kon doen. Ook ben ik op een zondag met spoed met konijntje Milo naar de dierenarts gesneld, dat verhaal lees je hier. Gelukkig is hij weer helemaal de oude!

Pension Zoovera

Om toch nog af te sluiten met leuker nieuws: afgelopen maandag was een spannende dag, het was namelijk de dag dat mijn pension het leven zag. Pension Zoovera (facebook , website) is een kleinschalige nood- en vakantieopvang voor kleine huisdieren. Denk hierbij vooral aan knaagdieren. Maar als ik de ruimte heb en de kennis sta ik er ook voor open om kleine vogels of exoten te verzorgen. Gelukkig heb ik een ruime ervaring opgebouwd in mijn leven met heel veel verschillende diersoorten. Al zal de focus (zeker in het begin) liggen op cavia’s en ratten en ander klein gespuis. Mocht je interesse hebben ben je natuurlijk helemaal vrij om mij even een berichtje te sturen via de pagina, een e-mail naar info@zoovera.nl of een whatsapp naar mijn zakelijke nummer: 06-28998334 .

Het logo is niet helemaal zoals ik het wil, maar dat is een zorg voor later.

Nieuwe rusthuis bewoners?

Gisteren ben ik ook weer naar mijn werk geweest in het konijnen- en knaagdierenasiel waar ik drie dagen in de week als dierenverzorger rondloop. Er zijn maandag een hele grote bups ratten en een aantal muizen gebracht uit één huis, dus die moest ik natuurlijk even bewonderen allemaal. Wellicht zitten er een aantal rusthuis klantjes bij, de dierenarts heeft ze vandaag een gezondheidscheck gegeven dus ik hoop dat ze gezond zijn verklaard en wellicht nog een tijdje een leuk leven kunnen krijgen bij Pettings Rusthuis. Ik heb zelfs een halve kooi (de ratten wonen voornamelijk in Royal suites) leegstaan, dus er is plek en liefde voor ze. Mochten er een aantal mee naar huis gaan, zal ik dat natuurlijk met jullie delen.

Morgen wordt er sowieso een damesrat gebracht van 2 jaar, die al haar hele leven schijnt te bijten. Haar vriendin is een tijdje terug overleden dus de eigenaar vroeg of ze dan hier terecht zou kunnen: natuurlijk is ze welkom!



Druk asiel en veel losse rusthuis ratjes

Sinds maart vorig jaar werk ik in een asiel voor konijnen en knaagdieren. Hoewel ze in de honden- en kattenasielen geen sterke toename aan asieldieren zien door de impuls aankopen van de laatste 1,5 jaar, zijn wij aan het puzzelen waar we in vredesnaam al die gedumpte konijnen kwijt kunnen. We kunnen al een paar weken geen konijnen aannemen van particulieren, omdat de quarantaine en rest van het asiel vol loopt met konijnen die buiten aan hun lot over zijn gelaten. Ik maak me echt zorgen om de mensheid: waar gaan we heen als we al niet voor onze trouwe gezinsleden kunnen zorgen? Gelukkig zitten ze bij ons goed en zijn ze veilig, maar hopelijk gaat het aantal adopties de komende tijd wel stijgen.

In het rusthuis (hier thuis dus) daarentegen is het nog niet extreem druk, dat gaf mij dan weer de vrijheid en mogelijkheid om ratjes te plegen van werk. Een nestje van moeder met 5 kinderen die het erg goed doen en 2 hele bange dames rittens zitten nu bij mij thuis. Het nestje kan binnenkort terug naar het asiel, de dames gaan op zoek naar een nieuw thuis. Het enige mannetje in het nest mag bij mij blijven, er is soms jong bloed nodig in de rusthuis groepen om de groepen zo stabiel mogelijk te houden. Ik ga 2 vriendjes voor hem ophalen dus dat drietal zal ik in de volgende blog ongetwijfeld even voorstellen. De twee hele bange dames zijn ook nog vrij jong en misschien wel beter af tussen een stel vrolijke tamme stuiterende ratjes, dus ik ga kijken of mama dat ook een goed idee vindt.

Kan een afbeelding zijn van rat en binnen
Baby Matias krijgt 2 nieuwe vriendjes en mag hier blijven wonen!

Naast het jonge mannelijke ratje en zijn 2 vriendjes zijn er de afgelopen tijd 3 losse ratten gebracht. Thomas is een kerel die heel moeilijk is in koppelingen, ondanks dat het vorige baasje ervaring heeft met koppelen is het niet gelukt. Toen ik het hier probeerde greep hij zijn nieuwe ‘ vriendje’ gelijk: zonder ook maar even te snuffelen. Hij moet dus even zijn zaakje inleveren en zorgen dat zijn hormonen uit zijn lijf zijn voordat ik dat nog eens probeer. Dan hebben we Akira, een gezellige grote ijsbeer die ik graag bij een groepje fuzz mannen wilde zetten: helaas blijkt het een staartbijter, dus die koppeling heb ik na een halve dag ook af moeten breken. Wellicht lukt het met de gecastreerde dames die hier zitten, dat probeer ik na het weekend, wanneer ik weer tijd heb (had niet gedacht dat 2 koppelingen achter elkaar zouden mislukken, maar ook dat hoort er soms bij).


Looki is nummer 3 die in het rusthuis is gekomen, ze is 5 maanden, komt van een broodfokker en is daar drachtig meegenomen. Ze heeft dus het nodige al meegemaakt. Toen ze haar nestje kreeg begon ze te bijten en deze agressie is niet meer gestopt. Ze is bij collega’s afgestaan maar in dat asiel maakt ze geen schijn van kans op adoptie. Ze mocht dus met mij mee. Omdat ik haar gedrag niet vertrouw gaat ook zij onder het mes binnenkort voor castratie (dus haar hele baarmoeder er uit). Hopelijk knapt ze er van op. Ze is hoe dan ook erg welkom!

De komende tijd heb ik dus genoeg te doen! De rittens (verder) socialiseren, de pleegkindjes gaan over een tijdje terug naar werk voor adoptie en wat lastige klantjes koppelen wanneer ze van hun hormonen af zijn. Ondanks dat heb ik over 2 weken vakantie en daar ga ik natuurlijk ook optimaal van genieten. In of na de vakantie hoop ik van alle kleine groepjes een paar grotere groepen te kunnen maken, zodat de losse kooien weg kunnen en iedereen in de Royal Suites kunnen leven.

Kan een afbeelding zijn van binnen

(Dieren) update – wat is het lang geleden!

Allereerst een heel grote: SORRY! Het is echt verschrikkelijk lang geleden dat ik deze website heb gebruikt, in de tussentijd heb ik nog een uitstapje gemaakt naar een andere blog met dezelfde naam, maar ik zag dat er nog veel bezoekers naar deze website komen en ik hier dus verder wil vertellen over van alles en nog wat. En dat zullen vooral verhalen zijn over mijn dieren, rusthuis dieren en misschien een heel klein beetje over mijn werk als dierenverzorger in een konijnenasiel.

Voor de mensen die mij nog niet kennen, maar ook om jullie weer eens te vertellen wat mij bezig houdt: mijn naam is Vera, sinds eind vorig jaar woonachtig in Breda met mijn prachtige roedel van 3 oudere hondjes (zie foto) en natuurlijk alle andere dieren. Wij zijn ingetrokken bij mijn vriend en zijn jonge mechelse herder. Een drukke maar gezellige boel dus!

V.L.N.R: Mowgli 13 jaar, Jazz 11 jaar en Laika 8 jaar

Daarnaast ben ik voor 3 dagen in de week werkzaam bij een konijnen- en knaagdierenopvang wat absoluut mijn droombaan is! Daarnaast werk ik 2 dagen thuis voor een andere werkgever én run ik nog steeds mijn stichting: Stichting Opvang Pettings. Wanneer je mij kent, ken je pettings waarschijnlijk ook als asiel, die functie heeft het al sinds november 2019 niet meer. Het is nu 100% rusthuis, een plek waar oude dieren, dieren met gedragsproblemen en lastige medische achtergronden de rest van hun leven mogen blijven wonen. Er wonen konijnen, allerlei knaagdieren, een paar vogeltjes maar ook exoten die lekker rustig mogen genieten van een rustig leven. Ook ben ik redactrice bij een game-platform en ik schrijf dus nog steeds erg graag. Daarnaast zijn er ambities genoeg, vooral in de dierenwereld, dus jullie zijn niet zomaar van mij af!

Ik ga deze blog weer oppakken, te beginnen met een blogbericht in de 2 weken, maar wie weet vind ik de flow wel weer terug en ga ik vaker updates geven. Hopelijk vinden we elkaar op deze manier weer terug.

Het verhaal van: opvanger Schurfie

Als je de Facebook pagina volgt van de opvang, van het rusthuis of mijn persoonlijke account dan heb je het verhaal van Schurfie ongetwijfeld al gelezen. Afgelopen week is hij overleden na een lang ziektebed. Het verhaal, van begin tot eind, zal ik hier nog eens delen. Niet alle dierenartsbezoeken staan gemeld, dan zou het een saai verhaal worden, maar het is een pittige periode geweest voor hem. Op deze manier wil ik zijn leven eren, het was een onwijs zachtaardig dier die beter verdiende.

6 februari, de dag dat Schurfie in de opvang kwam.

27545024_1831796993506335_4984262129791439225_n

Op de advertentie die je hiernaast ziet werd ik geattendeerd. Twee cavia’s: man en vrouw, in een curver bak, geen eten, geen hooi, hangt daar een fles water of is die ook leeg? Dit is spoed. Ze werden opgehaald en we gingen gelijk door naar de dierenarts voor een check-up.

Bij de dierenarts zagen we al snel dat het ging om twee beren (mannetjes). Ze waren beiden zwaar vermagerd en zaten onder de beestjes. Toupet had vilt op zijn rug en Schurfie had -je raad het al- schurft, maar ook schimmel. We gingen mijn favoriete traject in: verwennen en opknappen, werken aan het herstel.

Eigenlijk ging het vrij goed: Toupet kwam aan en haalde Schurfie in qua gewicht. Schurfie at een heleboel en dronk nog meer, dit baarde me zorgen in combinatie met het feit dat hij op den duur weer aan het afvallen was.

12 maart: naar de dierenarts

Op deze dag heeft de dierenarts bloed geprikt om te kijken of er iets mis zou kunnen zijn met de nieren. Bij cavia’s gebeurt dit onder narcose. Mijn vraag was of hij gelijk gecastreerd zou kunnen worden, helaas begon Schurfie onder narcose erg zwaar te ademen waardoor ze hem na het bloedprikken gelijk uit narcose hebben gehaald. Er waren geen afwijkende waardes gevonden in zijn bloed.

Op deze dag werd Toupet wel gecastreerd, omdat de mannen niet meer samen door één deur konden zijn ze vanaf deze dag gescheiden. Toupet kwam ter adoptie, Schurfie zou nog even bij mij blijven. In ieder geval tot hij opgeknapt zou zijn. Op 15 maart werd zijn urine onderzocht. In zijn urine zaten bloeddeeltjes waardoor er eindelijk een plan van aanpak gemaakt kon worden. Er werd antibiotica voorgeschreven. Twee weken later deden we nog eens een urineonderzoek en een echo. Dit leverde geen nieuwe informatie op. Dit was de eerste keer dat er gepraat werd over het inschakelen van een specialist, na telefonisch overleg met de specialist heb ik hem nog een tijdje op pijnstilling gezet om te kijken wat dat zou doen. Schurfie leek hierna weer even stabiel.

4 april: rusthuis bewoner

schurf

Er komt een moment waarop een opvanger een rusthuis bewoner wordt, in 9 van de 10 gevallen maak ik daar een beslissing over op het moment dat ze in de opvang komen: bejaarde dieren blijven standaard hier wonen om ze nóg een verhuizing te besparen.

Schurfie was wel aan het opknappen, hij kwam weer een beetje aan en met zijn eetlust was nog steeds niks mis. De keuze om hem toch hier te houden was omdat ik bang was voor een terugval, ik wilde hem in de gaten houden.

Vrij snel na dit besluit ging ik nadenken over een vriendje, cavia’s zijn tenslotte groepsdieren. Castratie was niet mogelijk omdat de narcose een te groot risico was. Een geholpen zeugje is bijna niet te vinden (deze ingreep is erg risicovol) en een beertje zou waarschijnlijk snel met hem gaan vechten omdat Schurfie natuurlijk ‘de zwakke’ was. Na lang nadenken heb ik aan het einde van de maand Diego bij hem gezet, één van de kleine cavia’s die hier was geboren in de opvang. Er was nog steeds een risico wanneer Diego zou opgroeien, maar Schurfie alleen laten was geen optie. Vanaf dit moment waren ze beide erg gelukkig, Schurfie was nog wat minder stevig maar ik maakte me een tijdje niet zoveel zorgen als voorheen.

32130794_1932548146764552_91613958821117952_o

6 juni: het gaat fout & sneltreinvaart..

Op deze dag zag ik Schufie erg moeilijk ademen, gelijk naar de dierenarts dus. Pijnstilling, medicatie tegen gasbuik en een afspraak bij de specialist. Een gasbuik vond ik twijfelachtig (en de dierenarts ook), omdat hij goed at en veel ontlasting had, toch hebben we de medicijnen gegeven omdat ze verder niks kon vinden. De volgende dag kon ik terecht bij de Universiteiskliniek dierengeneeskunde in Utrecht.

Omdat het me nog steeds erg zwaar ligt ga ik dit deel kort houden. Ergens bedacht ik mezelf al dat het beter zou zijn om Schurfie in te laten slapen, maar door het kleine beetje hoop dat er nog was heb ik met de specialist besloten om toch te gaan onderzoeken. Ik kan jullie alvast vertellen dat ik niet tevreden ben met de service: om 10.15 had ik een afspraak, om kwart voor 12 zat ik nog op de specialist te wachten. Toen ik aangaf niet te kunnen blijven voor onderzoeken in verband met werk heb ik Schurfie daar gelaten. Na mijn werk -midden in de nacht- ben ik dus weer terug gereden naar Utrecht om hem op te halen, hier was ik natuurlijk al niet erg van gecharmeerd. Die dag heb ik zelf gebeld aan het einde van de middag, er was nog weinig nieuws, de echo was nét gedaan en daar was niks afwijkend op te zien. Voor het bloedonderzoek waren ze te laat: het laboratorium was al dicht dus dat zou tot de volgende dag moeten wachten. Dit was een vrijdag, ik zou over de uitslag worden terug gebeld. Vrijdag had ik een drukke dag, vanaf 1 uur was ik niet zelf in staat om te bellen dus ik ging er van uit dat ik ’s avonds mijn voicemail kon afluisteren. Er was niet gebeld, wel lag de rekening al op de mat..

Gelukkig wist ik dat er altijd iemand aanwezig was, daarom belde ik vrijdagavond zelf en eiste uitleg en uiteraard de uitslag van de test. Pas toen ik aangaf dat dit een kwestie van leven of dood is had ik het idee dat ze me serieus namen. Maar helaas: nog geen uitslag. Zaterdagochtend zou er een dierenarts aanwezig zijn die me gelijk zou bellen. Op zaterdag om 11 uur heb ik zelf gebeld en kreeg ik eindelijk de dierenarts aan de telefoon. Een duidelijke diagnose was er nog steeds niet, wel een ‘het kan dit zijn, maar ook dit, misschien is dit het wel’. Ik kreeg een recept voor antibiotica die bij een apotheek gehaald moest worden. Door dit voorval kon ik pas maandag starten met deze medicijnen, de apotheek is in het weekend dicht.

Maandag op dinsdagnacht is Schurfie in mijn armen overleden. Ik heb niet het idee dat de dierenarts iets had kunnen doen als ze eerder waren met het doorgeven van informatie, wél neem ik het ze kwalijk dat de service zo slecht was. Ik ben niet meer benaderd met hoe het gaat met Schurfie, dat verwachtte ik na bovenstaande eigenlijk ook niet meer.

Lieve Schurfie hoeft nu niet meer te lijden, until we meet again, klein lief ding.

Blogje #4: Toe aan vreugde

Afgelopen week schreef ik dat er een spoedgeval in de opvang kwam, dit was Charlie. Charlie heeft bij haar vorige baasje al verschillende antibiotica kuurtjes gehad tegen haar benauwdheid. Helaas mocht dit niet baten en ze kon steeds moeilijker ademen. Toen ze bij me gebracht werd was ze al aan het ‘pompen’ in plaats van ademen. Met de dierenarts heb ik besloten om nog voor haar te gaan vechten, ze kreeg sterkere medicatie en veel papjes om een beetje aan te komen. Het leek heel even de goede kant op te gaan. Helaas vond ik haar zaterdagochtend met veel pijn in haar ziekenboeg, ze had uit stress en pijn haar staart aangevreten. Dit was voor mij een teken dat ze niet langer mocht lijden, we zijn zo snel mogelijk naar een dienstdoende dierenarts gereden om haar in te laten slapen.

foto van Stichting Opvang Pettings.

Lieve Charlie, die in een halve week mijn hart stal.

Met zo’n verschrikkelijke week achter de rug was mijn verdriet even groter als mijn lef, ik schreef een stukje: ‘Mijn hart huilt‘. Er zijn 3 dieren ingeslapen afgelopen week, de week ervoor ook 2.

Het mag nu wel even genoeg zijn met het verdriet. Ik ben toe aan wat vreugde. Hoe en wat weet ik zelf nog niet helemaal, maar ik hoop snel een veel vrolijkere blog te typen.

Blogje #3: veel verdriet

Deze week is het een beetje chaotisch: zoals ik in mijn vorige blog schreef werk ik deze week full-time. Met het loon wat ik heb is het soms nodig om wat extra uur te maken, zeker zodat ik mijn financiële doel kan behalen: mijn dierenartspotje voller en werken naar de buffer die ik in gedachte heb. Hierover zal ik verder niet zoveel uitweiden.

Naast voltijd werken heb ik eigenlijk vooral mijn tijd besteed aan de dieren: niet alleen de verzorging en mijn honden voldoende beweging geven, maar er stonden ook dierenartsbezoekjes op de planning. Deze week is daardoor extra pittig.

Maandag ging ik na mijn werk met opvanger Bliksem naar de dierenarts, hij zou afgelopen weekend geadopteerd worden maar ik zag opeens dat hij een behoorlijk abces had in zijn nek. Omdat een abces behoorlijk veel druk geeft is het belangrijk om deze open te maken, te legen en daarna goed te spoelen. Bliksem kreeg onder de narcose en plaatselijke pijnstiller. Het filmpje vóór zijn ingreep heb ik online gezet, hier vond hij het nog gezellig bij de dierenarts: https://www.facebook.com/vera.vanderweele/videos/1808172639202104/

Dinsdagavond besloot ik om de volgende dag de dierenarts te bellen, mijn lieveling Killian was op, het was zijn tijd om te gaan. Woensdagochtend vond ik Lucky er ook erg slecht uit zien, daarom zijn ze beiden naar de regenboogbrug gegaan. Hier heb ik emotioneel een behoorlijke klap van gehad. Daarnaast kreeg ik woensdagochtend een spoedgeval in de opvang, een ratje die er erg slecht aan toe is. Het is nog maar de vraag of ze het gaat redden, maar we gaan nog voor haar vechten.

foto van Vera Pettings.

Killian en zijn vriendje Lucky

Inmiddels is het donderdag en ben ik meer dan kapot, gelukkig is mijn werk fysiek en mentaal niet zwaar. Morgenochtend weer naar de dierenarts, Bliksem zijn abces spoel ik 2x per dag maar er zit een knikker in/onder. Dat wil ik toch even uitgezocht hebben voordat hij écht kan verhuizen.

En dan heb ik het wel weer even gezien met de dierenarts, ik lijk wel meubilair daar! Komend weekend heb ik minder afspraken gepland en ga ik zondag wat gezelligs doen met vrienden. Eventjes tot rust komen (althans, hopelijk).

Blogje #2: een druk weekend!

Ja je raad het al, ook in het weekend is stilzitten niet mijn hobby 😉 . Zaterdag heb ik er eerst voor gezorgd dat mijn huis weer een beetje leefbaar is, daarna heb ik boodschappen gehaald. Tegenwoordig ga ik weer naar de markt: gezond, lekker en goedkoop! Ik zal voor de beeldvorming een foto plaatsen met wat ik kocht.

Mango’s (12 voor €2!), appels, peren, kiwi gold, frambozen, radijs, snoep paprika’s (die zijn zó lekker!), een aubergine en een zakje noten. Van de Jumbo 2 blikjes cola, een pak speculaas, een vers half brood en 2x vleesvervangers voor €4. Ben weer een beetje aan het opletten wat ik uitgeef, want naast met spullen wil ik ook minimaliseren in boodschappen, enkel kopen wat ik écht ga opeten dus. Het zou fijn zijn als ik mijn dierenartspotje iets voller kan maken en mijn buffer weer kan opbouwen na een aantal tegenslagen.

Zaterdag was het hokken poets dag, dus verder heb ik daar niet zoveel bijzonders over te vertellen. Zondag was het echter een stuk drukker! Ik had 2 trimkonijntjes op de tafel. Konijn 1 was een mix die behoorlijk in de klit zat. Konijn 2 was een lotharinger met een vervilte rug. Beide heb ik weer aan tevreden baasjes meegegeven met wat advies.

foto van Vera Pettings.   foto van Vera Pettings.

Verder kwam iemand om een hamster te adopteren, daar had ik een super goed gevoel bij: de hamster krijgt echt een geweldig thuis! Ook heb ik spullen verkocht voor de opvang, en toen was het alweer tijd om alle dieren te verzorgen. Zo’n weekend vliegt dan toch ook weer voorbij he?

Deze week werk ik full-time, dus die spannende nieuwe verhalen zullen weer even tot het weekend moeten wachten.

Blogje #1: drukte in het nieuwe jaar!

Het lijkt me leuk om jullie een kijkje te geven achter de schermen, hoe het er bij iemand aan toe gaat die veel huisdieren verzorgt, een opvang runt en ook nog een baan heeft (de huur moet toch betaald worden he 😉 ). De educatieve blogs vergen op dit moment erg veel energie, deze ‘blogjes’ typ ik wat makkelijker en zijn natuurlijk net zo leuk om te lezen! Wanneer er meer tijd is ben ik zeker weer van plan de andere thema’s weer op te pakken.

Vorige week heb ik nog 3 dagen ziek op bed gelegen. Werkelijk niks kon ik binnen houden. Het schijnt te heersen. Toen ik afgelopen dinsdag weer op mijn werk kwam hoorde ik er meer mensen over. Omdat ik de week van kerst ook vrij had was ik weer blij om terug in het ‘normale’ ritme te komen (en ik was ook blij dat ik mijn honden weer flinke wandelingen aan kon bieden in plaats van kleine plasrondjes).

Zoals de titel al vermeld is er van alles gebeurt. Afgelopen zaterdag voelde ik me al weer een stukje fitter en ben ik met Leny in de auto gestapt, we zijn drie ondervoede ratjes gaan ophalen die hun moeder kwijt geraakt waren. We stapten een huis in en volgden een jongen van zo’n 15 jaar naar een kamertje waar een aantal hokken stonden, vrienden zaten er te ‘chillen’. Hij liet de kleine ratjes zien, nog 4 ratten in een zelfbouw hok en vertelde dat in de overige hokjes hamsters zaten. Hij wilde écht alleen de 3 rittens kwijt en die hebben we dus meegenomen: klein en mager. Ééntje mist zelfs een oorschelp (aangeboren of bij de geboorte afgebeten, het ziet er in ieder geval netjes uit).

foto van Vera Pettings.

De donkere rat is mijn bejaarde vriendje Killian (samen met rusthuis bewoner Lucky)

Afgelopen maandag stond er een castratie in de planning voor één van de opvang ratten die zijn soortgenootjes aan het opjagen was, ook eigen ratje Killian ging mee: zijn tanden moeten regelmatig worden geslepen omdat ze doorgroeien. Dat weekend had ik gemerkt dat de onrust in mijn eigen mannengroep ook erger werd en de boosdoener ging ook mee om zijn ballen in te leveren. De rittens er bij om gewogen te worden (mijn weegschaal was -en is- leeg). De kleintjes wogen 40 gram, 50 gram en 55 gram, dat is zo’n 20-30 gram te licht voor hun leeftijd. Inmiddels hebben ze het onbeperkt buffet ontdekt en zie ik telkens erg bolle buikjes: als die niet heel snel gaan groeien weet ik het ook niet meer 😉

Toen ik thuis kwam van de dierenarts, alles achtergelaten behalve de rittens, ging ik bij de andere dieren kijken. Toen vond ik Piraat, de rat die de week ervoor een oog amputatie is ondergaan, happend naar adem. Rechtsomkeer naar de dierenarts maar weer. Hij kreeg antibiotica en mocht in de zuurstofkooi. In de middag kreeg ik een telefoontje: “De castraties zijn goed gegaan, Killian zijn tandjes zijn weer mooi geslepen, maar met Piraat gaat het helaas niet beter”. Samen hebben we besloten om hem te laten gaan. Eenmaal terug bij de dierenarts kreeg Piraat eerst een narcoseprik om in slaap te vallen, nog geen 2 minuten na die prik had zijn hartje het al begeven. Er werd mij uitgelegd dat het zijn hart geweest moest zijn, deze kon alles niet meer door zijn lijfje pompen waardoor zijn longen vol gelopen zijn. Dit heeft niks met de operatie te maken gehad, hij heeft gewoon een slecht hart gehad en dat hij al overleed na de narcoseprik bevestigde dit. Het was een erg zware dag, zowel mentaal als fysiek. Eenmaal thuis zag ik dat het oude opvangmuisje Mr. Jingles ook was overleden.

piraat.jpg

Piraat, met zijn nette herstel na zijn oog amputatie.

Er gebeurt eigenlijk altijd wel wat als je een opvang runt, maar soms zijn de dagen nog wat zwaarder dan normaal. Gelukkig hebben we ook leuke dingen om op terug te kijken: dierenwinkel Jumper in Rotterdam heeft een donatie gegeven: een grote boodschappentas vol voer voor de opvangers.

Daarnaast is gisteren de GROTE doneer-actie van start gegaan. Het doel is om vóór april 2018 €1500 op te halen. Dit dekt voor een tijdje de dierenartskosten en kosten voor de basisverzorging van de opvangertjes. Met een lege opvang pot, hoe moeilijk het ook is, kan ik niet onbeperkt spoedgevallen op blijven vangen. Mijn gevoel zegt dat we dit gaan halen, met zoveel lieve supporters!

Liefs,
Vera & de dieren

Ik pak de draad weer op!

Het is érg lang geleden dat ik geschreven heb over mijn dieren, de opvangdieren en berichten met nuttige informatie. Dat wil ik graag weer oppakken! Het is leuk om te doen en het is fantastisch om te merken dat mijn volgers hier zo enthousiast over zijn. 13 juli 2016 was het laatste berichtje, méér dan een jaar geleden dus! Hoog tijd om jullie een hele grote update te geven.

Hoe gaat het hier? Let’s get personal.
Mijn gevoelens horen eigenlijk niet op deze blog, toch wil ik ze even delen. Ik heb een hele moeilijke en zware periode achter de rug. Mijn vader is gediagnosticeerd met kanker op 14 juni en op 2 augustus is hij overleden: 7 weken heeft het slechts geduurd. Dit is een enorme klap voor mij geweest, ons gezin was altijd ‘perfect’ zeg maar: er gebeurde nooit iets ergs en dat had ik dus ook nooit verwacht (je verwacht het natuurlijk sowieso niet, maar jullie begrijpen waarschijnlijk wat ik bedoel). Mijn vader heeft een prachtige dienst gehad en we hebben mooi afscheid genomen, hij is 65 geworden en zou over 2 jaar met pensioen gaan. Ik mis hem verschrikkelijk.

In diezelfde periode had ik conflict met mijn toenmalige werkgever, of eigenlijk mijn manager. Hij vond dat ik maar eens moest gaan solliciteren naar een andere baan. De dag nadat ik te horen had gekregen dat mijn vader opgegeven was wilde hij een gesprek, met de achterliggende gedachte ‘Waar liggen je prioriteiten Vera? Want volgens mij ben je niet hard genoeg op zoek naar een nieuwe baan’. Dit had ik echt nooit van hem verwacht, ik ging er namelijk van uit dat we even over mijn slechte nieuws gingen praten, wat normaal zou zijn geweest in die situatie. Erg heftig, het is zelfs zo naar geweest dat ik naast mijn stervende vader zat en alleen kon denken aan of dit wel oké zou zijn i.v.m. mijn werk.

Gelukkig ben ik nu 2,5 maand verder, ik heb een nieuwe baan met minder druk (heel fijn op dit moment) en lieve collega’s. Ook ben ik eindelijk uit de horeca. Het gaat goed, er zijn nog veel verdrietige momenten maar die horen nu eenmaal bij het rouwproces. Stapje voor stapje ga ik de goede kant op.

De opvang
Met de opvang gaat het goed! Op het moment heb ik 2 nestjes ratten die allemaal eind oktober verhuizen naar hun nieuwe baasjes. Verder zitten er nog 9 volwassen ratten (allemaal mannen) in de opvang en 2 dwerghamsters. Vanaf begin november ga ik weer verder met de wachtlijst, op dit moment werk ik veel dus wil ik niet te veel dieren in de opvang. Wil je de opvang volgen? Like dan de pagina! Aan de rechterkant van deze website staat hij.

Eigen dieren
22491810_1712525678766801_8068726317603693635_nEr zijn ook weer dieren bijgekomen en een aantal overleden. Op mijn dieren’bestand’ op dit moment zal ik later in gaan. Ik heb nu o.a. 3 honden, 3 konijnen, 12 ratten, 8 vogels, 4 hamsters en nog een aantal exoten, reptielen, slakken en kleine beestjes zoals wandelende takken en vissen.

Ondanks dat ik met mezelf afgesproken had tot eind van dit jaar geen dieren meer aan te schaffen, is valkparkiet Tweety (tsja, zo heette hij al) erbij gekomen gisteren. Tweety is 15-20 jaar, woont al 10 jaar in een klein rot hokje en al 3 jaar alleen. Hij stond gratis aangeboden in een facebook groep en een goede vriendin heeft hem opgehaald. Hij heeft zichzelf geplukt en ik hoop dat hij daar bij mij mee stopt: hij mag in de binnenvoliere bij mijn 4 andere parkietjes. Op de foto zie je hoe hij er altijd bij heeft gezeten (lege kooi, zelfs geen bodembedekking) en zijn kale buik.
Ik hou het voortaan maar op ‘geen nieuwe dieren tenzij voor hun pensioen’ 😉 .

Wat zouden jullie graag willen lezen? Laat het me weten in de reacties!