Dag lieve Laika

Dit is een ode aan mijn prachtige herdermeisje Laika. Als ik op Facebook zoek naar foto’s krijg ik er honderden te zien, het is daarom moeilijk kiezen: ze was zo’n mooie meid. Maar mooi was niet het enige wat ze was, Laika was zachtaardig en zo verschrikkelijk trouw. Bijna 6 jaar was ze mijn schaduw.

In maart 2016 zag ik voor het eerst haar foto voorbij komen op Facebook, een hond die een nieuw thuis zocht. Op dat moment bestond mijn ‘roedel’ enkel nog uit mijn lieve Mowgli. Ik was toen al 2 jaar low key aan het zoeken naar een tweede hond. Toen ik de foto zag en de beschrijving las besloot ik te reageren en contact op te zoeken met de baasjes. Laika vond het spannend om alleen thuis te zijn maar met een stabiel reutje zou het zeker goed komen. Ik had toen eens moeten weten…

Na de kennismaking was ik gelijk verliefd, we spraken af dat ze 28 maart naar mijn huis werd gebracht, dan konden de baasjes ook zien hoe ze zou gaan wonen. Het was even wennen, maar al snel raakte ze steeds meer gehecht aan mij en aan Mowgli. Een jaar later kwam naakthondje Jazz er ook bij (die stond niet in de planning 😉 ). Wat was het een leuke maar gekke roedel zo met zijn drietjes. En wat hebben we veel meegemaakt.

Laika, jij was er toen mijn vader overleed, je was er toen ik verliefd werd en je verhuisde mee naar Breda. Je was er daarvoor ook, toen ik jarenlang single fur-mom was. Je bent zo lang aan mijn zijde geweest. Naast de fantastische herinneringen die we samen hebben gemaakt was je ook een grote zorg: want je kon helemaal niet alleen zijn, dit werd steeds erger en vanaf het moment van verhuizen naar Breda kon je geen minuut meer zonder dat je mij zag. Het was niet eens verlatingsangst, maar blinde paniek als ik niet in de buurt van je was.

Het ging lang goed, maar op den duur werd Laika ongelukkig, ze was namelijk enorm slim (een echte herder) en ging zelf bedenken wat er zou gebeuren. Dit werd doemdenken: Vera gaat vast weg, ze laat me alleen, dit wil ik niet. Op die manier was ze continu aan het leven, als ik al bewoog terwijl ik op de bank zat stond ze binnen seconden naast me te hijgen en janken. Het ging niet meer, het was helemaal mis in dat knappe hoofdje.

Samen hebben we nog een prachtig laatste weekend gehad. Op zaterdag mocht Laika zelf een lekkere snack uitzoeken bij de Intratuin en zondag zijn we met de roedel naar het strand geweest.

Lieve Laika, wat mis ik jou toch vreselijk.
??-??-2013 – 10-01-2022

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s