Het verhaal van: opvanger Schurfie

Als je de Facebook pagina volgt van de opvang, van het rusthuis of mijn persoonlijke account dan heb je het verhaal van Schurfie ongetwijfeld al gelezen. Afgelopen week is hij overleden na een lang ziektebed. Het verhaal, van begin tot eind, zal ik hier nog eens delen. Niet alle dierenartsbezoeken staan gemeld, dan zou het een saai verhaal worden, maar het is een pittige periode geweest voor hem. Op deze manier wil ik zijn leven eren, het was een onwijs zachtaardig dier die beter verdiende.

6 februari, de dag dat Schurfie in de opvang kwam.

27545024_1831796993506335_4984262129791439225_n

Op de advertentie die je hiernaast ziet werd ik geattendeerd. Twee cavia’s: man en vrouw, in een curver bak, geen eten, geen hooi, hangt daar een fles water of is die ook leeg? Dit is spoed. Ze werden opgehaald en we gingen gelijk door naar de dierenarts voor een check-up.

Bij de dierenarts zagen we al snel dat het ging om twee beren (mannetjes). Ze waren beiden zwaar vermagerd en zaten onder de beestjes. Toupet had vilt op zijn rug en Schurfie had -je raad het al- schurft, maar ook schimmel. We gingen mijn favoriete traject in: verwennen en opknappen, werken aan het herstel.

Eigenlijk ging het vrij goed: Toupet kwam aan en haalde Schurfie in qua gewicht. Schurfie at een heleboel en dronk nog meer, dit baarde me zorgen in combinatie met het feit dat hij op den duur weer aan het afvallen was.

12 maart: naar de dierenarts

Op deze dag heeft de dierenarts bloed geprikt om te kijken of er iets mis zou kunnen zijn met de nieren. Bij cavia’s gebeurt dit onder narcose. Mijn vraag was of hij gelijk gecastreerd zou kunnen worden, helaas begon Schurfie onder narcose erg zwaar te ademen waardoor ze hem na het bloedprikken gelijk uit narcose hebben gehaald. Er waren geen afwijkende waardes gevonden in zijn bloed.

Op deze dag werd Toupet wel gecastreerd, omdat de mannen niet meer samen door één deur konden zijn ze vanaf deze dag gescheiden. Toupet kwam ter adoptie, Schurfie zou nog even bij mij blijven. In ieder geval tot hij opgeknapt zou zijn. Op 15 maart werd zijn urine onderzocht. In zijn urine zaten bloeddeeltjes waardoor er eindelijk een plan van aanpak gemaakt kon worden. Er werd antibiotica voorgeschreven. Twee weken later deden we nog eens een urineonderzoek en een echo. Dit leverde geen nieuwe informatie op. Dit was de eerste keer dat er gepraat werd over het inschakelen van een specialist, na telefonisch overleg met de specialist heb ik hem nog een tijdje op pijnstilling gezet om te kijken wat dat zou doen. Schurfie leek hierna weer even stabiel.

4 april: rusthuis bewoner

schurf

Er komt een moment waarop een opvanger een rusthuis bewoner wordt, in 9 van de 10 gevallen maak ik daar een beslissing over op het moment dat ze in de opvang komen: bejaarde dieren blijven standaard hier wonen om ze nóg een verhuizing te besparen.

Schurfie was wel aan het opknappen, hij kwam weer een beetje aan en met zijn eetlust was nog steeds niks mis. De keuze om hem toch hier te houden was omdat ik bang was voor een terugval, ik wilde hem in de gaten houden.

Vrij snel na dit besluit ging ik nadenken over een vriendje, cavia’s zijn tenslotte groepsdieren. Castratie was niet mogelijk omdat de narcose een te groot risico was. Een geholpen zeugje is bijna niet te vinden (deze ingreep is erg risicovol) en een beertje zou waarschijnlijk snel met hem gaan vechten omdat Schurfie natuurlijk ‘de zwakke’ was. Na lang nadenken heb ik aan het einde van de maand Diego bij hem gezet, één van de kleine cavia’s die hier was geboren in de opvang. Er was nog steeds een risico wanneer Diego zou opgroeien, maar Schurfie alleen laten was geen optie. Vanaf dit moment waren ze beide erg gelukkig, Schurfie was nog wat minder stevig maar ik maakte me een tijdje niet zoveel zorgen als voorheen.

32130794_1932548146764552_91613958821117952_o

6 juni: het gaat fout & sneltreinvaart..

Op deze dag zag ik Schufie erg moeilijk ademen, gelijk naar de dierenarts dus. Pijnstilling, medicatie tegen gasbuik en een afspraak bij de specialist. Een gasbuik vond ik twijfelachtig (en de dierenarts ook), omdat hij goed at en veel ontlasting had, toch hebben we de medicijnen gegeven omdat ze verder niks kon vinden. De volgende dag kon ik terecht bij de Universiteiskliniek dierengeneeskunde in Utrecht.

Omdat het me nog steeds erg zwaar ligt ga ik dit deel kort houden. Ergens bedacht ik mezelf al dat het beter zou zijn om Schurfie in te laten slapen, maar door het kleine beetje hoop dat er nog was heb ik met de specialist besloten om toch te gaan onderzoeken. Ik kan jullie alvast vertellen dat ik niet tevreden ben met de service: om 10.15 had ik een afspraak, om kwart voor 12 zat ik nog op de specialist te wachten. Toen ik aangaf niet te kunnen blijven voor onderzoeken in verband met werk heb ik Schurfie daar gelaten. Na mijn werk -midden in de nacht- ben ik dus weer terug gereden naar Utrecht om hem op te halen, hier was ik natuurlijk al niet erg van gecharmeerd. Die dag heb ik zelf gebeld aan het einde van de middag, er was nog weinig nieuws, de echo was nét gedaan en daar was niks afwijkend op te zien. Voor het bloedonderzoek waren ze te laat: het laboratorium was al dicht dus dat zou tot de volgende dag moeten wachten. Dit was een vrijdag, ik zou over de uitslag worden terug gebeld. Vrijdag had ik een drukke dag, vanaf 1 uur was ik niet zelf in staat om te bellen dus ik ging er van uit dat ik ’s avonds mijn voicemail kon afluisteren. Er was niet gebeld, wel lag de rekening al op de mat..

Gelukkig wist ik dat er altijd iemand aanwezig was, daarom belde ik vrijdagavond zelf en eiste uitleg en uiteraard de uitslag van de test. Pas toen ik aangaf dat dit een kwestie van leven of dood is had ik het idee dat ze me serieus namen. Maar helaas: nog geen uitslag. Zaterdagochtend zou er een dierenarts aanwezig zijn die me gelijk zou bellen. Op zaterdag om 11 uur heb ik zelf gebeld en kreeg ik eindelijk de dierenarts aan de telefoon. Een duidelijke diagnose was er nog steeds niet, wel een ‘het kan dit zijn, maar ook dit, misschien is dit het wel’. Ik kreeg een recept voor antibiotica die bij een apotheek gehaald moest worden. Door dit voorval kon ik pas maandag starten met deze medicijnen, de apotheek is in het weekend dicht.

Maandag op dinsdagnacht is Schurfie in mijn armen overleden. Ik heb niet het idee dat de dierenarts iets had kunnen doen als ze eerder waren met het doorgeven van informatie, wél neem ik het ze kwalijk dat de service zo slecht was. Ik ben niet meer benaderd met hoe het gaat met Schurfie, dat verwachtte ik na bovenstaande eigenlijk ook niet meer.

Lieve Schurfie hoeft nu niet meer te lijden, until we meet again, klein lief ding.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s